Om de macht

moest hij ook weer er aan denken dat haar kus, toen ze ging, hem aandeed als een afscheid, een afscheid voor altijd. . . .

Ruggelings liep hij naar zijn bureau, de oogen star gericht op Kauf-mann. Deze schudde afwijzend het hoofd.

—    Ik spreek je nog wel eens, zei hij, tergend kalm. Je bent nu véél te opgewonden. Je stemming deugt er absoluut niet voor, iets te vernemen, wat beroerd voor je is.

Hellinga balde de vuisten, als om door zelfdwang zijn opwinding terug te dringen.

—    Als je nog een greintje menschelijkheid in je hebt. . . ., stamelde hij, doe dan je mond open. . . . beken tenminste . . . dat je gelogen hebt. . . ., dat je zelf verliefd op haar bent... maar dat ze je niet hebben moet. . . .

—    Je raadt het goed. Ik was verliefd op haar . . . dat is zoo, en ze wou me niet hebben. Ze had liever Van Berghem, nou weet je het.

—    Je liegt het! Dat lieg je!

En hij sprong op, als een getergd dier, de gebalde vuisten uitgestrekt. Dan, trok hij ze terug, sloeg ze neer, op het bureau.

Kaufmann haalde bedaard de schouders op. Nu hij zich eenmaal voorgenomen had, Hellinga tegen Bouwer op te hitsen, achtte hij het de geschiktste methode, zijn verraad zoo langzaam mogelijk uit te brengen.

—    Ik zei straks immers al, dat je ziende blind bent. Ze verkoos nu eenmaal Van Berghem boven mij en daar had ik me in te schikken. En ze was zijn vriendin, toen ze zich met jou verloofde. . . . Nu wéét je het.

Nu haalde Hellinga, hoewel de tanden nog stijf op elkaar geklemd, eenigszins verlicht adem, als had hij gevreesd veel erger te hooren. De starre trekken van zijn gelaat ontspanden zich.

—    Wat mijn. . . wat Mea vóór onze verloving heeft gedaan, gaat me niets aan, zei hij.

—    Dan gaat het je zeker óók niet aan, waarom ze zich met je verloofde? vroeg Kaufmann, sarcastisch.

Nu sperde de droomer verbaasd de oogen open.

—    Waarom? Omdat. . . omdat. . . We houden immers van elkaar.

Kaufmann grijnsde.

—    Zeg liever, om dat Van Berghem het wou. Omdat Van Berghem nog aan burgerlijk fatsoen hecht en hij Mea behoorlijk geborgen wou zien.

—    Dat lieg je, ploert! brulde Hellinga en stortte zich op hem.

Maar hij bedwong zich opnieuw en kneep de vuisten vast ineen, zoo-

dat de nagels in zijn muizen sneden. Zijn tanden kon hij echter niet stil houden, ze klapperden, en hij rilde over heel zijn lichaam. Lang keek

240