Om de macht

dat jullie de voordeelen zult behalen, die je je er van voorstelt. Breng jij hem dat nu eens op een kalme en verstandige manier onder het oog; je hebt nogal invloed op hem.

—    Dan ken je Bouwer heel slecht. Als hij eenmaal zijn plan heeft opgemaakt en zijn weg bepaald, is géén invloed in staat hem daarvan af te leiden.

—    Ook Mooie Mea niet?

—    Spreek geen wartaal, alsjeblieft, antwoordde Hellinga, gekrenkt. Over wie heb je het?

—    Over Mea Landers, natuurlijk. Wie zou ik anders bedoelen?

—    Als je over mijn verloofde spreekt, bedenk dan dat je het over een dame hebt en kies er je woorden naar. Of acht je proletarische meisjes niet het respect waard, waar een vrouw uit jouw kringen aanspraak op maakt?

—    Ik ben me niet bewust, Mea Landers of een ander proletarisch meisje. . . .

—    Goed, goed, maar hou dan die ongewenschte bijnamen voor je.

—    Het spijt me dat je het zoo zwaar opneemt, maar ze heette al Mooie Mea, vóór dat ze jouw verloofde was.

Hellinga’s gelaat werd donkerrood van opwinding.

—    Dan verkies ik niet, dat je in mijn tegenwoordigheid zóó over haar spreekt, begrijp je! riep hij luid.

Daverend liet hij zijn vuist op zijn bureau vallen. Kaufmann haalde de schouders op.

—    Je maakt je ongemotiveerd kwaad, zei hij, kalm. Er zijn een massa dingen, in de wereld, die men liever niét dan wèl hoort; wat valt daar nu eenmaal aan te doen? Doe als met een bitter geneesmiddel; knijp je oogen dicht, klem de tanden op elkaar, als je het doorslikt en zwijg. Er zijn immers een heele hoop levenservaringen die men moet verduwen, met de tanden op elkaar en de nagels in de vuisten. Maar wat dondert dat? Je krijgt een opduvel en denkt het te besterven en als het een paar maanden later is, begrijp je niet ééns meer dat je ’m gevoeld hebt.

—    Ik snap je heele redeneering niet, antwoordde Hellinga, ongerust. Je weet wel dat ik in de politiek geen bollebof ben. Als je dus denkt dat je me wat te zeggen hebt, spreekt dan in gewone taal en prevel geen onzin van vuisten en opduvels.

—    Goed, dan zal ik in duidelijke taal spreken. Ik had het er over, invloed ten goede uit te oefenen, op Bouwer. Toen beweerde jij, dat hij voor ieders invloed immuun is en daarom zei ik, dat dat niet gold voor Mea Landers. Naar haar luistert hij zéker.

—    Ja, ja, zei Hellinga, driftig. En wat bedoelde je daarmee?

—    Daar bedoel ik niets anders mee dan dat, wanneer twee men-