Om de macht

Suze beet ziek op de lip, van ergernis dat ze zich versproken had,. Ze keek hem donker aan.

—    Nu U weet dat ze er geen van beiden zijn, hoeft U zeker ook niet op kantoor te zijn! viel ze boos uit.

—    Iémand moét ik in elk geval spreken, zei hij luid. Ik kom in opdracht van het Partij-bestuur.

De schuifdeur schoot open. Hellinga keek hem koel aan.

—    Ben jij die levenmaker? zei hij. Kom even binnen.

Een wereld van onrustige gedachten woelde door Suze’s brein. Na die laffe zinspeling van Kaufmann, kwamen haar gevoel en verstand er tegen in opstand, hem met Hellinga alleen te laten.

—    Partijgenoot Kaufmann moest Bouwer spreken, zei ze. Ik heb hem al gezegd dat hij niet in de stad is.

—    O ja, daar moet ik je nog vriendelijk voor bedanken! viel Kaufmann sarcastisch uit. Maar nu Bouwer er niet is, kan ik het misschien wel met Hellinga af.

Hij volgde deze en schoof de deur achter zich dicht.

—    Ga zitten, zei Hellinga, maar maak het zoo kort als kan. Ik zit als begraven onder het werk.

—    Over dat werk kwam ik juist spreken. Maar jij zult me ook wel kunnen inlichten. In de Partij noemen ze je den geheim-secretaris van Bouwer, weet je?

—    Als we elkaar gaan vertellen hoé iedereen in de Partij wordt genoemd en aangeduid, zijn we er vanavond nog mee bezig, antwoordde Hellinga, droog. Zeg ronduit waarvoor je komt. Wat is je doel?

—    Mijn onderwerp, bedoel je misschien. Nu ja, je snapt het natuurlijk wel, het betreft die landelijke actie. Er is geen twijfel meer, ze is positief tégen de Partij gericht en dus anti-socialistisch.

—    Vind je? Waarschijnlijk bedoel je, dat ze een politiek karakter heeft. Nu, wié en wat kan het Verbond verbieden zich politiek partij te stellen, als het dat noodig acht? Ik zou zeggen, dat je ons geen politieke mondigheid ontzeggen kan.

—    Laten we er nu niet omheen draaien, viel Kaufmann uit. De kwestie waar ik voor kom, betreft Bouwer, jou en nog velen anderen te waarschuwen, dat het doorvoeren van die actie op royement uitloopt. Jullie dwingt de Partij tot een daad van zelfbehoud.

—    Nu, goed, wat mij aangaat neem ik je boodschap dan als kennisgeving aan. En als Bouwer terug komt, zal ik hem direct inlichten; dat bespaart jou dan de moeite van nog eens te komen. Af gesproken?

Kaufmann schudde waarschuwend het hoofd.

—    Zou jij nu niet beter doen Bouwer er attent op te maken hoe verkeerd het is, die campagne op den spits te drijven? Waarom riskeert jullie toch een breuk met de Partij? Het is toch lang niet zeker

*37