Om de macht

of aan uitgaven voor gezonde jonge vrouwen, die geschikt waren voor arbeid.

Hun gesprek werd gestoord door de komst van een telefoonwerkman. Er was een storing ontstaan, aan een der nieuwe lijnen en die kwam hij onderzoeken. Suze ging met hem naar haar kantoor en bleef er meteen werken. Intusschen gaf ze den man de inlichtingen die hij noo-dig had. Na een uur was hij klaar en ging hij heen. Toen zat ze een poos ongestoord, zonder dat zich een gesprek meldde; ze gaf zich weer aan peinzerij over.

Die, deels onbewuste, bespiegelingen openbaarden aan haar dat ze eigenlijk nog maar zeer weinig van het werkelijk leven, van de men-schen afwist. En in haar groeide de overtuiging, dat ze feitelijk de jaren, die ze had gewijd aan haar studie voor het lager onderwijs, zonder merkbaar nut had verknoeid. Nu immers was ze toch, als onderwijzeres, definitief ontslagen en als mensch voelde ze zich nog niet wijzer dan een kind. Want, was dat niét zoo, dan zou ze geen raadsels zien in het bedrijf van of het ondergaan dóór menschen van bepaalde handelwijzen, terwijl zij wie deze aangingen, ze heel gewoon schenen te vinden.

Zooals Max. Die was nu van goede, burgerlijke familie, had gestudeerd en was in talen en nog meer ontwikkeld. Hij nu was verbonden aan het Verbond, wat eigenlijk al een raadsel èn een tegenstelling was, vond ze. Zij mocht hem graag, hij kon soms zoo geestig en verstandig praten en Bouwer scheen ook veel met hem op te hebben, om zijn gave van vergaderingen toe te spreken. Toch ging hij trouwen met een onontwikkeld arbeidersmeisje, dat hem nog wel bedroog. En, hoewel hij altijd tegenover iedereen, zijn standpunt scheen te kunnen verdedigen, zweeg hij timide, als Gertrud hem ook maar twee woorden tegenwierp. Alleen maar om twist te vermijden. Maar het gekste was wel, dat hij met den dag verliefder werd, ofschoon het meisje dubbel en dwars liet merken dat ze niets om hem gaf en tegen hem onhartelijker was dan tegen wien ook.

En dan, Mea. In andere opzichten was ze toch wel een eerlijk en waarheidlievend meisje en niet te laf om haar fouten en tekortkomingen te erkennen. Maar, hoewel zij haar er nu al meerdere malen attent op had gemaakt, dat die dubbele verhouding oneerlijk en haar onwaardig was, wilde ze er niet toe overgaan, Hellinga te zeggen dat ze niet van hem hield. En toch was dat zoo en was ze waanzinnig verliefd op Bouwer. Waarom liet ze Hellinga dan in den waan dat ze met hem trouwen wou, inplaats te trachten een catastrofe, in de toekomst, te voorkomen?

En Hellinga zelf, die heldere, verstandige kop, die met zijn droom-oogen soms in iemands hersenen scheen te lezen, zag hij, begreep dan wérkelijk niet, dat hij voor Mea niet meer dan een goed kameraad was?

²35