Om de macht

had ze op zoo’n eigenaardigen toon gezegd, dat Suze er niet zeker van was, haar nog lang rustig thuis te kunnen houden. En persoonlijk voelde ze iets als verantwoordelijkheid, jegens Max.

De telefoon wekte haar uit haar gepeins. Nu volgden de gesprekken elkaar snel op en onophoudelijk moest ze Hellinga of de technische afdee-ling verbinden. Nu en dan kreeg ze ook van deze, door de luchtdrukbuis, een staatje toegezonden, welks inhoud bestemd was voor Hellinga of een der districts- of sectie-hoofden. Om het kwartier kwam Hellinga even bij haar staan, zijn sigaret rooken; het scheen haar toe dat hij iets te zeggen had, maar de aanleiding tot een gesprek niet vinden kon. Soms leek het of hij, als hij dacht dat zij iets vragen zou, al te overhaast weer naar zijn eigen kantoor ging.

—    Komt Bouwer den héélen dag niet? vroeg ze, toen hij weer kwam, direct.

Hij stopte nu een pijp en schudde daarbij het hoofd.

—    Nee, zei hij eindelijk, als ze dampte. Die is gisteren naar Leeuwarden gegaan.

—    Inééns zoo, met den wagen? vroeg ze, verwonderd. Dat wist ik niet eens. Had dat zoo’n haast?

—    Ja, Bart Koch moest hem plotseling spreken. Hij is zeker bang dat de telefoongesprekken afgeluisterd worden.

Dan, zweeg hij ineens, haalde sterk op, blies een zware wolk uit en keek haar doordringend aan. Bouwer had hem wel gezegd dat Suze te vertrouwen was, maar hij hield er van, zichzelf te kunnen overtuigen. De ernstige, wijze oogen van het meisje schenen hem gerust te stellen. Hij knikte langzaam, als gaf hij toestemming, vragen te doen.

—    Is er in Leeuwarden iets niet in orde?

Weer knikte hij.

—    Koch heeft bemerkt dat Colter een geheim rapport stuurde aan den Dikke. Bouwer schijnt zooiets verwacht te hebben, daarom had hij hem Koch als geleider gegeven. Nu heeft hij zekerheid.

—    En wat gebeurt er nu?

—    Niéts, natuurlijk. Hij kan hem er niet voor afranselen, of zelfs maar terug sturen. Colter is Hoofdbestuurder van den Bakkersbond en door dezen gedelegeerd bij het Verbond. Ik snap niet wat hem bezielt, zich met de politiekers tegen ons te richten, want er zit toch nog wel iets goeds in hem. Maar nu heb je meteen kans, dat Bouwer alle benoemingen en besluiten aan zijn laars lapt, terwille van het doel. Dat mag niet in gevaar komen.

Suze knikte instemmend, hoewel ze hem niet begreep. Wat Bouwer met zijn grootsch opgezette campagne voorhad, was haar even onbekend als den anderen. Het stond nu wel vast, dacht ze, dat het hem er om te doen was, de Partij de leiding bij de Verkiezingen, te ontnemen;

232