Om de macht

—    Je haalt het niet meer, met den trein, zei Hellinga.

—    Dat weet ik wel; ik ga met den wagen.

Hij belde.

—    Maar je kunt toch wel tot morgen wachten, zei Hellinga. Ik telegrafeer Koch even.

Moeder Kooymans kwam binnen.

—    Riep je, Willem?

—    Ja, moeder Kooy. Maak maar gauw een pakje brood voor me klaar en een thermosflesch koffie. Maar nu direct; over een kwartier moet ik weg zijn.

—    Twee pakjes brood en twee flesschen koffie, moeder Kooy, viel Mea haastig in.

—    Twee? vroeg Bouwer, lachend. Denk je dat ik onder weg den geeuwhonger krijg?

—    Nee, ik ga met je mee. Ik laat je niet alleen rijden, in die kou en nog wel bij nacht.

Hoewel ze al dikwijls tezamen op reis waren geweest, had Hellinga er nooit eenig bezwaar tegen geopperd. Nu echter wekte de klank van bezorgdheid, in haar stem, zijn aandacht op. Hij keek haar en Bouwer bevreemd-vragend aan. Het meisje bloosde.

—    Nee, jij blijft hier, antwoordde de leider. Het wordt geen plezier-rit, want ik heb toch geen rust voor ik er ben. Ik vertrouwde Colter geen oogenblik, maar ik heb hem de kans willen geven te kiezen, aan wélken kant hij wil staan. Nu hij blijkbaar gekozen heeft, moet ik ook mijn besluit nemen.

—    Je ranselt hem toch niet af? vroeg Hellinga, onzeker.

—    Zoo’n loopjongetje van den Dikke? Wèlnee, wees maar gerust, hoor.

Mea liep heen. Dra kwam ze terug met Bouwers pels en haar mantel.

Frits, hou haar hier, hoorde ze hem zeggen. Voor een man is het al

geen pretje, laat staan voor een meisje. Wie weet hoe koud het op den weg is.

—    Wil je maar niet liever hier blijven, Mea? vroeg Hellinga, zachtzinnig.

—    Nee, antwoordde ze, halsstarrig. Wat hij kan, kan ik óók. En er moet iemand bij hem zijn, die hij vertrouwen kan.

—    Dan ga ik mee, besliste hij. Blijf jij dus maar.

—    Geen kwestie van, zei Bouwer positief. Jij kan hier onmogelijk gemist worden. Als jij het bureau verlaat, kan ik net zoo goed de actie stop zetten. Beloof me dat je op jè post blijft.

Hij stak hem de hand toe. Hellinga nam die aan en drukte haar stevig.

Moeder Kooymans kwam terug met de pakjes brood en de flesschen. Mea nam alles van haar aan.

—    Mea? vroeg Hellinga, nog eens verzoekend.

229