Om de macht

Sinds hij zonder werk was, bracht hij vele uren daags door in de kroeg van Dikke Griet. Dat vond ze niet zoo erg, maar hij liet zich er door zijn kennissen in de maling nemen. Ze speculeerden op zijn ijdelheid, om hem allerlei werkzaamheden voor hen te laten doen. Ze stelden hem steeds maar dwaasheden voor, om hem de kans te geven te toonen hoè „link” hij wel was. Jans kan het maar niet verkroppen dat hij hen niet doorhad èn, dat zijn valsche vrienden misbruik van zijn goedheid maakten. Hij liet maar met zich sollen, alsof hij achterlijk was. Toen de meisjes binnen kwamen, stond ze hem dit allemaal en nog méér te verwijten.

—    Jij met je link! spotte ze. Was je maar link, dan liet jij je eige door die dallefers niet soo linke.

—    Ik bin link genogt, laat je dat frisch sijn. Die mijn neme wil, mot froeger opstaan, maar dat wete se wel.

—    En gistere heb je foor lauw loene foor ferhuisbaas gespeeld en Manke Dries s’n sooitje foor noppes ofer gesjouwd. Was dat ook soo me-rakel link?

—    Morgen moeder! riep Suze luid. Kom zoen ’m maar af, schertste ze. Als ie maar eerst weer werk heeft, komt alles wel in orde.

—    Morrege, tante Jans, zei Gertrud, zooals haar geleerd was.

—    Morrege, meissies. Om het niet-werken gaat ’t niet, Suus, maar omdat je fader s’n eige op stang laat neme door se friende. Mooie friende, dat mot gesegd. Laat ie s’n eige foere dat ie link is en dan sjouwt ie sich een bochel foor se, foor noppes.

Ze schonk koffie in en sneed brood.

—    En öf ie effe link was, pochte Gerrit tegen Suze. Hêt Manke Dries drie weke huurschuld en wil dat brok huissiesmelker beslag legge, op s’n meubeltjes. Ik d’r bij; daar bin ik sosejaal foor. Hebbe me gisterafend effe gauw de heele mikmak op straat gesleept en weer na bofe gesjord, een straat ferder, bofe de kachelsmid.

—    Hebbe mê! hoonde tante Jans. Jij man, jij hêt gesjord en gesleept dat je d’r blauw fan zag en ’t sweet langs je bakkes liep, in dat friesweer. En sijlui hebbe loope grinneke, om jou linkheid. Jij sleepte de sware stukke af en op en Manke Dries en s’n mooie soon kwamen achterop, mit een lepeltje en een trekpotje. Noem dat nou eens link. Laat s’n eige wijs make, dat het is om de huisbaas een loer te draaie en achteraf komme se mijn fertelle datte ze sich blauw om ’m hebbe gelache. Gegokt hadde se, datte se linke Gerrit foor noppes soue late ferhuise, gegokt om fijf jajempies.

—    Se hebbe me eerlijk late meedrinke, bekende Gerrit.

—    Gerrit! joelde een stem, in het trapportaal .

—    Se motte je wéér hebbe, ga maar gauw, smaalde tante Jans. Laat je maar wéér gauw bedufele.

—    Op wie is dat gemunt? kreet Gerrit, boos wordend.

9