Om de macht

het zelfs grooter gevolgen, dan zich op het oogenblik één van ons voorstelt.

—    Overdrijf niet zoo, dat is nergens goed voor.

—    In èlk geval blijkt nu dat Bouwer een organisatorische en propagandistische kracht is, als we géén van allen hadden vermoed. Als hij mèt, in plaats van tégen ons was, zou ik de Verkiezingen vrij wat geruster tegemoet zien. In tijd van een paar weken heeft hij de Vakbeweging over het geheele land op rolletjes gezet. Zoo iets zou Van Berghem in geen jaar hebben klaar gespeeld.

—    Nou noem je ook net den grootsten sufferd van Nederland en Koloniën op! viel Kaufmann uit, zonder dat hij zich bepaald over Van Berghem te beklagen had. Maar wat voor verdienste zie je er toch in, een paar vergaderingen bijeen te roepen?

—    Onderschat den tegenstander niet, zei Wendelaer, ernstig. Het gaat mij aan het hart, ik kom er eerlijk voor uit, dat ik Bouwer een tegenstander moét noemen; ik heb hem altijd als een rechtschapen kerel beschouwd. En als ik dan nu ook naga, hoe spontaan de Vakbeweging met hem meegaat, moét ik wel tot de erkenning komen, dat er iets van belang hapert, aan de Partij.

—    Nou jij óók al weer. Wat willen jullie dan toch? Wat kan er nu aan de Partij haperen? vroeg Kaufmann, wat ongerust. Iedereen roept in den laatsten tijd dien duivel aan. Alles gaat immers goed, we hebben alle reden tot tevredenheid. Klagers zijn er altijd geweest, maar probeer het nu eens allen tegelijk naar den zin te maken.

Niettegenstaande hij vrij zeker sprak, keek hij Wendelaer toch vragend aan, als verwachtte hij iets te hooren, wat hij nog niet wist. De partijsecretaris stond bekend als een der weinige eerlijke en achtenswaardige personen, in de hooge partij-instanties. Voor hem voelde Kaufmann een zeker respect, dat hij geen ander in de Partij toedroeg. En ook kende hij zijn oordeel een zekere waarde toe.

Denk je heusch, dat die streber zijn miezerige plannen ten uitvoer zou kunnen brengen, als wij er met onzen gezamelijken wil tegen op komen? vroeg hij.

—    Welke waarde heeft onze wil, als de massa ons niet meer vertrouwt en niet meer volgt? Het opmerkelijkste in Bouwer is juist, dat hij van begin afaan een nieuwe politiek volgt. Op geen van die vergaderingen is, zooals u>ij altijd plachten te doen, uitsluitend beroep gedaan op het proletariaat. Zonder zijn verkiezingsprogram te kennen, acht ik Bouwer nu al in staat, er met één voor den dag te komen, waarin hij zich niet tot een bepaalde klasse, maar tot de heele bevolking richt.

—    Als hij dat doet, bewijst hij meteen dat hij een verrader van het Proletariaat is! kreet Kaufmann.

Wendelaer haalde de schouders op.

210