Om de macht

eigen taal aan en deed zijn best, zijn Duitsche reisherinneringen zoo geestig mogelijk te vertellen. Goudeket verweet Dolly opeens wéér, dat ze hem den vorigen avond tevergeefs had laten wachten en liet haaf toen staan. Méér echter, om Van Berghem, dien hij een grooten suffer vond, concurrentie aan te doen, dan uit verlangen, met Brander’s meisje te flirten. Hij wilde liefst zoo lang mogelijk vrienden blijven, met de beambten van het Verbond, nu het zeker was dat dit den verkiezingsstrijd zelfstandig zou voeren. Zelfs de correcte Averling kon zich niet onttrekken aan de bekoring, die van het mooie, Duitsche meisje uitging.

Nu allen om haar heen drongen, dacht Kaufmann dat hij wel met haar praten kon, zonder de aandacht te wekken. Hij liet zich aan haar voorstellen.

—    Wij samen hebben dus een geheimpje, zei hij met lachend gezicht, alsof hij haar een complimentje toefluisterde. Ik hoop dat we er eens spoedig over babbelen kunnen.

Een beetje verschrikt, knikte ze hem toestemmend toe. Innerlijk voelde ze wéér dien vrees in zich opkomen. Ze hoefde hem maar even aan te zien, om te weten, waar hij op zinspeelde en wat hij met haar te babbelen had. Nu speet het haar, dat ze in de laatste dagen zoo stug was geweest tegen Max. Uit angst voor dien viezen, vettigen vent had ze hèm graag haar uitstapje gebiecht, om zijn bescherming tegen Kaufmann te vragen. Waarom kon ze zich er ook niet aan gewennen, hem als haar aanstaanden man te zien? Waarom had ze zich ook zoo halsstarrig tegen zijn uitingen van genegenheid verzet, als hij behoefte voelde, die te openbaren?

Carla was het niet ontgaan, dat Kaufmann haar iets had ingefluisterd, wat haar in de war bracht. Ze wenkte hem.

—    Je kent dat meisje, merk ik, zei ze koel.

—    Ben je jaloersch? vroeg hij, met glurenden blik. Je vergist je.

—    Jaloersch? Bah! Waarom ontken je het? Ik vergis me niet, daar ben ik zeker van.

—    Op mijn woord van waarachtig, ik ken haar niet.

—    Ik heb je nog nóóit op je woord geloofd en nu doe ik het nog véél minder. Enfin, als ik het wil weten, kom ik het toch wel gewaar. Mijnheer Breebaart, ik wou U iets vragen.

Kaufmann begreep dat de audiëntie bij zijn vrouw alweer afgeloopen was. Zonder te begrijpen waarom, beklemde het hem, dat ze zijn verstandhouding met Gertrud bemerkt had. Ze wist toch al véél meer dan haar aanging, dacht hij.

Hij drentelde onverschillig naar Dolly toe, die, daar nu alle mannen Gertrud het hof maakten, met haar man babbelde. Sera Sauerman liep hem dwars voor de voeten en maakte een opmerking over haar ziel. Hij ging haar echter voorbij, met een nietszeggend antwoord. Ze kon toch

200