Om de macht

als hij zichzelf niet op een borrel trakteerde en een ander deed het ook niet, dan gebruikte hij geen drank. Maar bij een intellectueelen avond, vond hij, moest men zich niet op rantsoen hoeven te stellen. Sauerman drentelde langs Van Berghem, die, onder voorwendsel dat ze nog een glaasje voor hem mocht inschenken, Dolly aan de praat hield, naar Van der Voorde. Niemand keek den onderredacteur aan. Onder het drinken van zijn derde glaasje versmoorde Van Berghem een zware verwen-sching; Goudeket leidde Dolly aan de hand bij hem vandaan, alsof hij haar voor een dans kwam halen.

Kaufmann stond te peinzen op zijn plan tegen Bouwer. Het stond hem nog niet volmaakt helder voor den geest en nu de whiskeyflesch leeg was, was de kans gering, dat die dezen avond nog verhelderen zou. Een meisjesstem, die hij al meer meende gehoord te hebben, deed hem het hoofd omwenden. Hij schrok en kleurde zelfs, een oogenblik.

—    Gertrud, mompelde hij, verbaasd. Waar zou die Branders haar zoo plotseling hebben opgepikt. Je moet maar pech hebben.

Hij herkende haar dadelijk als het mooie meisje, dat met Kees ten Brakel bij hem aan tafel had gezeten, in het nachtcafé. Wat was ze blank, wat zag ze er lief uit. Onwillekeurig dacht hij aan Carla en schudde ontkennend het hoofd. Wat was hij dan toch voor een stommeling, om zich door Sera mee te laten nemen, naar dien ethischen hystericus Menno Meiler en het aan dien smiecht van een Branders over te laten, het mooiste meisje te vinden. Nu kon hij zich wel voor z’n kop slaan, dat hij dienzelfden nacht niet meteen had doorgezet.

Hij vond haar mooi op een bizondere wijze, begeerlijk en verove-renswaard. Hij moest naar haar kijken, kon zijn vettig-glinsterende oogen niet van haar af wenden.

Bogaerts wenkte Elly. Ze wipte van haar plaats en ging Branders en zijn meisje met een vriendelijk gezicht tegemoet. Zij kende geen jaloezie tegen een vrouw, om uiterlijk mooi; ze zag zelfs heel graag een mooie vrouw, evenals mevrouw Breebaart en Carla.

Bob stelde de nieuwe bezoekers aan haar voor en ze nam Gertrud meteen mee, naar mevrouw Breebaart.

—    Ze is Gertrud, mompelde Kaufmann, toen de vrouwen hem voorbij liepen, half-luid, als voelde hij behoefte zichzelf te overtuigen. Hoe komt ze in gezelschap van dien verschwartzter nar?

—    Zei U iets? vroeg Elly, die hem niet kon uitstaan, onverschillig.

Haar vraag deed Gertrud opkijken. Direct herkende ze hem, den man

voor wien ze in het nachtcafé bang was geweest. Een seconde joeg een schok door haar lichaam; dan bedwong ze zich. Ze had begrepen dat hij haar ook herkend had en voelde daarom dubbel reden, zich goed te houden. Ze twijfelde er niet aan dat, als hij haar in dit deftige gezelschap verraadde, Max haar onmiddellijk in den steek zou laten. Die dames van

198