Om de macht

inoet een brok krachtproïeet als Bouwer met de staatsmacht doen? ja, het is hier daar Italië. Ja, hij is daar Mussolini. Weet je wat, Barend, je ziet een storm in een glas water en nu denk je dat het een cycloon is.

—    En hoè weet jij, dat hij niét een soort Mussolini is? wendde Boutelje zich tot hem. Den dag vóór den opmarsch naar Rome geloofde de Partij, in Italië, óók niet, dat zoo iets mogelijk was.

De Dikke knikte ernstig.

—    We moeten in élk geval toegeven dat hij een energiek, doortastend man is en de daad aandurft. Dat heeft Van Berghem ondervonden. Als zoo iemand niet op de één of andere wijze te beteugelen is, kan hij gevaarlijk worden voor de Partij, ik bedoel, het Proletariaat.

—    Hij is in staat, het een slag in het aangezicht te geven, niet Boutelje? schertste Morelle.

De partijvoorzitter keek hem wantrouwend aan. Hij had een onbestemd vermoeden, dat anderen grapjes maakten, met zijn geliefkoosd krachtwoord.

—    Er moet een middel gevonden worden, om hem weer voor goed aan de Partij te verbinden, zei Sauerman, aarzelend. Als men maar wist wélk. Nu het nog tijd is, mag wellicht géén offer te groot zijn.

—    Je doet me weer aan iets denken, begon de Dikke, voorzichtig. Hij heeft een van zijn beambten opdracht gegeven, een betrekking aan het partijblad te zoeken, om er zooveel als voor spion te spelen.

—    Een slag in het aangezicht van het Proletariaat! liet Boutelje zich meteen ontvallen. Daar heeft hij me niets van gezegd.

—    Héb ik jullie niet een slag voorspeld? vroeg Morelle, droog.

—    Wat heeft hij je dan wél gezegd? vroeg Kaufmann, ad rem.

Averling zette een intelligent gezicht.

—    Dat is eigenlijk huishoudelijk geheim van het Verbond, antwoordde Boutelje gemelijk, op zichzelf verstoord dat hij zich versproken had. Maar, nu het toch strijd wordt, kan ik het wel zeggen. Bouwer heeft mij een portefeuille in zijn ministerie aangeboden, na de Verkiezingen.

—    Biedt Bouwer portefeuilles aan? vroeg Averling, ongeloovig.

—    Hij een ministerie? vroeg Sauerman, zuchtend. Dat is in strijd met élk begrip van partij-discipline. En die man zit nog wel in het Partij-bestuur en, namens de Partij, in de Kamer. Die man is levensgevaarlijk, voor het Proletariaat.

—    Nu herinner ik me ook, zei Kaufmann, dat hij eens tegen mij er op zinspeelde, dat bij de Verkiezingen menigeen zijn zetel voor goed verliezen zal. Zoo’n stuk misgunst. Ik klaag hem aan wegens partijver-raad, zoo waar ik hier sta.

—    Bij wie? spotte Goudeket. Bij de ziele-rechtbank van Menno Meilel ?

—    Laat ons de zaak ernstig onder de oogen zien, maande Averling

194