Om de macht

van twee of drie letters, haar tusschen de bijna dichtgeknepen oogleden oplettend aanstaarde. Ze vond haar positie als gastvrouw ontzettend moeilijk, want het was thans ónmogelijk, tegelijk aan alle eischen van gastvrijheid, vriendschap, wellevendheid èn zakelijk belang te voldoen.

Het sluipend en loerend binnenkomen van Van der Voorde bracht de oplossing. Nauwelijks had Sauerman hem opgemerkt, of zijn flauw-starende oogen klaarden op en iets als een blos kleurde zijn vale wangen. Hij maakte zich haastig van zijn begroeting aan de gastvrouw af, liep op den jongen man toe en legde teeder de hand op diens schouder. Zacht keuvelend voerde hij hem met zich mee, naar een hoek.

Van Berghem naderde Averling, die nu vrijwel geheel omringd was van met mond en handen betoogende kamer- en gemeenteraadsleden. Niettemin begroette de partijleider Van Berghem correct, hoewel vrij koel. Hij veroordeelde het streng in hem, dat hij zich door Bouwer had laten verdringen, als leider van het Verbond en nog wel zoo kort vóór de Algemeene Verkiezingen. Averling, die de Arbeidersbeweging alleen kende uit verslagen in de groote bladen, over vroegere stakingen, beschouwde den politieken strijd als een schaakspel en de arbeiders nauwelijks als pionnen. Zichzelf meende hij alléén als succèsvol speler te kunnen zien, als alle stukken de plaats behielden die hij hun gaf en die, noch uit zichzelf, noch op aandrang van anderen, verlieten. Hij verwachtte niet veel goeds, van de gevolgen van Van Berghems zwakheid, zooals hij diens ontslag had genoemd.

Morelle, die op zijn laatste gezegde een luiden gaap ten antwoord kreeg, van mevrouw Breebaart, trok zich met een verontschuldiging terug. In hem leefde nog steeds de ingegroeide eerbied van den werkman voor de dame, die zich, naar believen, bij zijn patroon, over hem kon beklagen, öf hem prijzen kon en een fooi geven, als hij met zijn werk klaar was. Nu trachtte hij Van Berghem te polsen over zijn oordeel ten opzichte der verkiezingen. Maar deze voelde in zijn eerste vraag al een steek onder water, op zijn nederlaag tegen Bouwer. En ook voelde hij meer lust tot een gesprek met Dolly van der Voorde, dan met den voor-maligen metselaar.

Een vroolijke lach van haar, deed hem zich geheel van Morelle afwenden. Hij moést haar in het gezicht zien. Ze had zich weer met Goudeket verzoend en stond arm in arm met hem gekheid te maken.

Nü moest Van Berghem ineens weer aan Mea denken, hoewel Dolly donker en veel kleiner was dan zijn, vroegere, mooie, blonde vriendin. Doch, iedere vrouw die jong en aantrekkelijk was bracht hem zijn verloren liefde in de gedachten. Daarom zuchtte hij nu diep, bij het zien van dat jolig gedoe, van Dolly met Goudeket.

Het kittige, jonge vrouwtje hoorde die zucht en dacht dat die op haar was bedoeld; ze knikte hem aanmoedigend toe. Dolly had niet veel