Om de macht

zijn echtgenoote soms in geen maanden bezocht, maar hij vreesde de wet-houdersvrouw niet. Hij trok zich zelfs niets van den Dikke zélf aan, indien deze er soms liefhebberij in mocht hebben, voor de belangen van zijn echtgenoote op te komen. Met zijn vastaaneengesloten leger van tien duizend contribueerende en stemgerechtigde lompensorteerders, voelde hij zich machtiger dan de rijke wethouder.

— Och, ik specialiseer me nu eenmaal op porceleinschilderen en kunst-subsidies, antwoordde Carla, tot zijn verbazing vriendelijker dan ze in den laatsten tijd tegen hem was geweest.

Haar aanmoedigende toon bekoorde hem. Snel keek hij tot haar op en kreeg toen een wenk uit haar linkeroog, terwijl haar rechter op mevrouw Breebaart wees. Dit beschouwde Boutelje als een voorzichtige belofte en een wijze waarschuwing. Hij knikte terug en stond op.

Carla was niet plotseling van oordeel over hem veranderd, maar er was haar iets te binnen geschoten, wat Kaufmann zich laatst had laten ontsnappen. En wel, de verzuchting, dat Boutelje ploert genoeg was, om het nog zéér ver te brengen. Als dat zoo was, had ze overwogen, deed ze beter goéde vrienden met hem te zijn, om bij gelegenheid óók van zijn voorspoed te kunnen profiteeren. Ze had zich trouwens al meermalen tevoren voorgehouden dat ze verkeerd deed, al haar maatschappelijke kansen te concentreeren op het echtpaar Breebaart.

Boutelje wilde toonen dat hij haar wenk begreep. Hij ging bij Elly staan en zei schertsend dat hij haar wou helpen met de theeschenkerij. Hierin uitte hij opnieuw zijn overmoed, jegens den Dikke, want hij wist dat deze er niet gesteld op was, dat Elly flirtte. De gastvrouw had het echter te druk om zijn gewaagde gezegden te beantwoorden of zelfs maar te ontleden.

Kort na elkaar kwamen eenige kamer- en gemeenteraadsleden binnen en toen, tezamen, Van Berghem en Sauerman. Nu kwam het er op aan, diplomatisch te zijn, dacht ze. Nog steeds zag ze in Van Berghem den vroegeren chef van Bob en ze wist dat de Dikke nog altijd hoopte dat hij opnieuw leider van het Verbond zou worden. Hij bleef dus een persoon van gewicht, in de oogen van den wethouder en daar moest zij dan ook rekening mee houden. Van Sauerman, echter, hing het af of Bob een betrekking aan het Dagblad kreeg; dus kon ze tegen hém niet minder vriendelijk zijn, dan ze Van Berghem bejegende. Het beroerde was nu maar, dat de hoofdredacteur en de Dikke ongenoegen met elkaar hadden, om dien akeligen Van der Voorde. Deze kwam juist weer, op zijn sluipende manier, het salon binnen. In haar verbijstering leek het haar, of hij haar met zijn fletse oogen beloerde, ter overtuiging of ze Sauerman minder vriendelijk begroette dan Van Berghem. En ook voelde ze dat mevrouw Breebaart, die weer met twee vingers van Carla speelde en intusschen op gezegden van Morelle antwoorden gaf,