Om de macht

werd, kon hij in een handomdraaien een rij&skunstafdeeling met subsi-die-bureau instellen en haar als chef daarvan benoemen. Zoogoed de Dikke over de gemeentekas te beschikken had, dacht ze, zou Averling dan de kas van het gansche land tot zijn gebruik hebben. Daar kon ze dan menig meisje een behoorlijk subsidie van uitkeeren en dan bleef er nog altijd genoeg over, om de andere salarissen uit te betalen. Ook zou hij, als correct man, er beslist géén drukte om maken, als zij veelbelovende jonge kunstenaressen, die talent toonden in het beschilderen van porceleinen koppen, van het leven genieten liet.

Dolly van der Voorde wuifde Averling vrijmoedig toe en tot Carla’s verbazing bemerkte ze dat hij er correct-glimlachend op reageerde. Zou hij dan zelfs. ... ? Maar nee, zóó iets dacht niemand, in de heele Partij, van Averling. Dolly kwam op hem toe en nu feliciteerde de parlementaire leider haar, met haar jongste succès, in de Royal Bar. Mevrouw Breebaart zette een streng gezicht en begon met Carla een gesprek over het gebrek aan beschaving, bij het Proletariaat. Toch ontging haar niet, dat Averling Van der Voorde’s eerbiedigen groet totaal negeerde en ze voelde dat als een persoonlijk succès. Buitengewoon, nèt iets grootsch voor Averling. Dat kon die aap in zijn zak steken. Daar moest ze nu eens een fijn schetsje over schrijven, in het tijdschrift van de Partij. Ze herinnerde zich, laatst iets dergelijks gelezen te hebben, in een sport weekblad, aangaande twee boksers. Dat kon ze wel overschrijven, een beetje veranderen en corrigeeren, dan hoefde ze geen nieuw schetsje te bedenken. Het denken viel haar in den laatsten tijd toch al zoo moeilijk.

Geluid van voetstappen en stemmen bracht haar letterkundige gedachten in den war. Barend Boutelje, de partijvoorzitter, kwam binnen; ze herkende hem onmiddellijk aan zijn dikke, lijzige stem. Achter hem liepen Piet Morelle en Jacob Goudeket, de voorzitter der raadsfractie.

Boutelje knikte Averling van verre toe, drukte mevrouw Elly de hand en keek diep in haar uitgesneden jurk. Morelle kneep haar hand stevig in zijn werkmansknuist en ging toen, de handen in de zakken, staan oreeren tegen Averling. Deze antwoordde slechts met korte correcte glimlachjes en woorden van één lettergreep. Mevrouw Breebaart, die nóóit begrepen had hoe de gewezen metselaar Morelle had kunnen opklimmen tot een hooge funktie in de Politieke Arbeidersbeweging, hij was ondervoorzitter van de kamerfractie, genoot intellectueel van Averlings houding. Zóó stelde ze hem zich voor, als hij, als eerste minister, voor de volle Kamer zou spreken over de nooden van het Proletariaat.

Jacob Goudeket liep de dames, op den divan, met een korten groet voorbij, regelrecht naar Dolly Visschraper.

— Ik heb gisteravond tot elf uur op je gewacht, zei hij, vrij luid.

175