Om de macht

aanstaanden allerlei herinneringen aan amourettes met de kleine, kittige Dolly op te diepen. Er werd zelfs gefluisterd, dat Sauerman tegelijk begunstiger èn begunstigde was. Ook Elly had daar iets van vernomen, maar wat Carla nu vertelde, bracht die zaak in een heel ander licht.

Mevrouw Sauerman, die in haar jeugd Sara Barzelaai heette, had vóór haar huwelijk zalen vol publiek weten te begeesteren, met haar Ooster-sche oogen en exotische dansen. Sinds eenige jaren, echter, had ze met Kaufmann een speciale verhouding van zielsgemeenschap, welke reeds lang mode was, in de Partij. In een harer geëxalteerde oogenblikken van ziele-hoogstand nu, had ze Carla’s echtgenoot toevertrouwd, dat Sauerman een psychische afwijking had, welke de mogelijkheid van een amourette met het erotische zangeresje absoluut buiten sloot.

—    Dus in diè richting moet de oorzaak gezocht worden? vroeg Elly, verachtelijk. Nu, dan is de arme kleine Dolly ook niet te benijden, voegde ze er, schijnbaar zonder nevenbedoeling, aan toe.

Ze stond op en schonk thee in, zonder echter geheel haar blik van de andere dames af te wenden. Ze wist dat Dolly gepoogd had, in mevrouw Breebaarts keurtroep je vriendinnen te worden opgenomen; de wethoudersvrouw had haar echter resoluut afgewezen. Als reden daartoe had ze gezegd dat, al was het zangeresje dan persoonlijk onschuldig aan Sauermans oppositie, tegen Breebaart, het toch een feit bleef, dat zij gehuwd was met een fascist. En dat noemde mevrouw Breebaart een schandaal voor het Proletariaat.

Carla nam haar kopje aan en glimlachte verholen tegen Dolly. Zij mocht het kittige jonge vrouwtje graag. Ze had haar zelfs voorgedragen voor een subsidie van duizend gulden, nadat Dolly haar in aanraking had gebracht met een bleekzuchtig telefonistje, dat óók aan porceleinschilderwerk deed. Dat meisje was haar, bij de eerste kennismaking reeds, zoo goed bevallen, dat ze haar direct een beter-bezoldigde betrekking had gegeven, aan haar bureau. En dat wel, zónder haar vooraf door die hinderlijke instanties te laten gaan, waarvan één haar zeker zou hebben afgekeurd. Mevrouw Breebaart had dit echter verraad aan haar vriendschap genoemd en geëischt dat ze het telefonistje onmiddellijk zou ontslaan. Carla moest zelfs beloven voortaan geen vrouwelijke kunstenaars te protegeeren, buiten haar voorkennis, wilde mevrouw Breebaart den wethouder niet adviseeren, het subsidie-bureau op te heffen.

Nu Elly er weer aan dacht, moest ze glimlachen van leedvermaak, om die nederlaag van haar rivale naar de gunst van de wethoudersche. Ze schonk thee in voor Dolly en haar man en wenkte dat ze hun kopjes konden halen. Toen het kind-vrouwtje onder het licht kwam, viel haar op hoe mooi en levenslustig ze was.

—    Dr. Averling! riep Coba.

173