Om de macht

dienstmeisje, dat op het bevel wachtte, thee te schenken, in de fijne Japansche kopjes.

De bel ringelde.

—    Blijf jij nu maar bij de deur staan, Cora, zei mevrouw Bogaerts. Ik zal wel theeschenken. Het is koud, niet mevrouw ?

—    Ja, het vriest. Er is toch, hoop ik, vuur aan, op Bogaerts’ kamer. Mijn man moet zich in acht nemen.

Elly knikte hartelijk.

—    Zeker, het proletariaat kan hem nog niet missen, zei ze dan.

Deze uitdrukking had ze al zoo dikwijls gehoord, dat ze meende haar

te kunnen bezigen, zonder den persoon, waarop ze doelde, te krenken óf een domheid te zeggen. Klaarblijkelijk voldeed haar antwoord mevrouw Breebaart dan ook wel, doch Carla keek Elly spottend aan; een grijns kroop om haar mond. Dit bracht de gastvrouw weer een oogen-blik in verlegenheid. Nu was ze er niet zeker van, of haar vriendin grijnsde om dat gezegde, óf dat deze op dat moment dacht aan de attenties, die wethouder Breebaart haar wel bewees.

Er brandt een gashaard, voegde ze er nu haastig aan toe.

De grijns om Carla’s mond verdween en nu dansten er kleine lichtjes in haar oogen. Nerveus kneep Elly de hand ineen. Dan leidde Cora’s stem haar aandacht af.

—    De heer en mevrouw Van der Voorde—Visschraper!

De wethoudersvrouw kuchte. Dit teeken, althans, begreep Elly. Ze bleef op haar plaats zitten, toen het jonge paar binnen kwam.

Kobus van der Voorde, onderredacteur aan het partijdagblad, was zooveel als het nieuw-ontdekt zwarte schaap in de.Partij. Elly wist héél zeker dat zij hem niet geïnviteerd had. Bob wellicht? voer haar door het brein. Mogelijk had hij den geheelen redactiestaf uitgenoodigd en zoo, in zijn domheid, ook deze, ongewenschte, gasten in haar huis gehaald.

Van der Voorde, die voor alle drie dames een vreemde was, bleek een lange, uit zijn kracht gegroeide, kleurlooze jonge man te zijn, met de linksche houding en het hulpeloos gezicht van een dorpsrecruut. Verbluft door deze, zwijgende, ontvangst bleef hij een oogenblik als verstijfd staan en maakte dan een diepe buiging, voor de dames. Alleen Elly beantwoordde zijn groet met een kort, stijf knikje. Dolly Visschraper, zijn klein Joodsch vrouwtje, was vrijmoediger. Haar kenden zij wel, uit de verschillende cabarets, waar ze met haar dun hoog stemmetje vertaalde boulevardliedjes zong. Ze maakte voor mevrouw Breebaart een bekoorlijke reference en lachte de beide jonge vrouwen vertrouwelijk toe, met haar ietwat te breeden mond. Ze gaven haar de hand.

Dolly ging haar man voor, naar de andere zijde van den gashaard en daar bleven ze staan. Het vrouwtje gluurde wel verlangend naar een stoel, maar Van der Voorde staarde bescheiden voor zich uit, als vast