Om de macht

duur al zijn andere bijnamen verdrongen had, stilzwijgend als bij hem passend, aanvaard. Partijgenooten en tegenstanders, vrienden en persoonlijke vijanden, ondergeschikten en geestelijk-meerderen, allen noemden hem dan ook den Dikke, zij het dan niet allen even luid en gedurfd èn met gelijk neven-accent.

Voor de onverschilligen en lichte spotters was hij dik, een dikke, zonder meer. Voor bankiers en leiders van ondernemingen, met wie hij zaken deed, had de Dikke, wijl zij hem voornamelijk zagen als drievoudig millionnair, den klank van een reëelen waarborg. Anderen, die hem van zijn eenvoudigst-menschelijke zijde hadden leeren kennen en aan zijn vrijgevigheid te danken hadden dat ze niet ten onder waren gegaan, noemden hem den Dikke, om zijn lobbes-achtige jovialiteit, waarmee hij de waarde van zijn weldaden placht te verkleinen. Voor strebers van andere politieke partijen teekende het woord Dikke een compacte massa van, voor hen onbereikbare, goed-gesalarieerde baantjes. Voor vele anderen weer, een plompe massa concrete macht, die naar willekeur beval en terroriseerde, zich door handige zwendelaars gemakkelijk liet bedriegen, doch onhandige, pasbeginnende slokkers aan de maatschappelijke verdoemenis overleverde.

Tienduizenden geestelijk en maatschappelijk armen zagen in den Dikke, dien ze naar boven gesjouwd hadden en schraagden met den kie-zerswil van hun plomp inzicht, het volume van hun socialen drang en hun maatschappelijk verlangen. Ze spraken dan ook dien naam uit met denzelfden mystieken, ontroeringsvollen klank, als de inniggeloo-vpnden over den Algoede spreken. De vrienden en goedaangeschreven partijgenooten van Breebaart noemden hem den Dikke, met een teeder-heid in hun stem, die deed denken aan het streelen over den rug van den goudspuwenden wonderezel. Benijders en den strijd op den spits drijvende tegenstanders zagen in zijn dikte slechts het materieel resultaat der elkaar opvolgende belastingverhoogingen. Voor hen was de uitdrukking „Dikke” synoniem aan slokop, vreetzak en gulzigaard.

Geheel in overeenkomst met de verschillende nuancen waarop zijn bijnaam werd uitgesproken, kon Breebaart poseeren als strenge, door de vingers-ziende èn vriendelijk-tegemoet-komende chef, als onverzettelijk autocraat, koppig magistraat, charmant gastheer van buitenland-sche autoriteiten, royaal geldschieter van zijn Partij, mede-demonstrant der arbeiders in een optocht èn, als goedwillend wegbereider van jongelui uit gegoede families, die in hun eigen omgeving niet aarden konden. In déze hoedanigheid had hij zich ook, meer speciaal op verzoek van zijn vrouw, beijverd, een betrekking voor Mr. Bob Bogaerts te vinden.

Tot de garderobe van den Dikke behoorde, evenals de costuums die society verplichtend stelt in haar officieel en meer vertrouwelijk leven,

166