Om de macht

half soo link wordt as ik, sal ie sich later nooit op se fessie late spuge, nèt as ik.

Gerrit liet Max nu nog eens zijn keukentje bewonderen, dat meteen een soort toiletkamertje was; heelemaal betegeld.

—    Allemaal echte Engelsche tegels, man, fan de Hollandsche Lloyd, zei hij eenvoudig. Daar waren se niet krenterig op een tegeltje of een closetpotje. Nou ja, je most ’t niet uitschreeuwe dat je se mee nam. Maar ’t ging daar allemaal uit de royale hand. Ik heb nog an een fiela gewerkt, voor de hoofdopzichter, in Bussum, heelemaal getimmerd en gemaakt mit materjaal en werklui fan de Lloyd. Hê-je al een bed? Kom je d’r alleen of met je tweeën op?

Max werd bloedrood. Daar had hij nog heel niet aan gedacht. En hij had Van Seventer toch gezegd, dat hij nog trouwen moest, viel hem in.

—    Mijn aanstaande komt hier voorloopig alleen te wonen, zei hij dan. Ik heb een slaapkamer in de Helmersstraat.

—    Zooas je ’t maakt, soo heb je ’t, antwoordde Gerrit, filosofisch. Je slaapt mijn hier niks in de weg en waar plaats is foor één, is ook plaats foor twee. En een kachel staat d’r niet, of je mot die fan jesellef hebbe, maar anders kan jullie benede komme, als je het koud krijgt. Tante Jans freet je niet op en se is ook niks inkennig.

—    Is ze óók link? vroeg Max, met ernstig gezicht.

—    Laat je dat frisch sijn, link is se genogt. Nou ja, niét soo link as ik.

—    Nee, dat snap ik wel, gaf Max toe.

Hij kreeg aardigheid in Van Seventer. Als alle Jordaners waren als hij, dacht hij, zou het werkelijk de moeite loonen, er een paar jaar te blijven. Als Gertrud tenminste aan de buurt en de menschen kon wennen.

Gerrit nam hem mee naar de huiskamer. Tante Jans vroeg niets en schonk meteen ook voor hem een kop koffie in. Dirkie, een jochie van drie jaar met een brutalen snuit, kwam bij hem staan en grabbelde in zijn zijzak.

—    Hij komt overal an, dat doerak, zei Tante Jans trotsch. Dan denkt ie datter lekkere freterij in sit.

Max nam den kleinen schelm op zijn knie en babbelde tegen hem. Dirkie keek hem een paar sekonden verbaasd aan, alsof hij een vreemde taal sprak en antwoordde toen met drie of vier stevige vloeken. Tante Jans viel bijna voorover van het lachen en Gerrit sloeg trotsch met de vuist op tafel.

—    Nou, is tie effe link? Fan dat jong kan je misschien nog wat leere. Hij spreekt geen woord Fransch, wat?

Max zei nu dat hij voorloopig alleen de voorkamer huurde en gaf Van Seventer een paar rijksdaalders vooruit. Haar vader was zonder werk, had Suze gezegd.

—    Sooas je ’t maakt, soo hê-je ’t, zei Gerrit nog eens, wijsgeerig. En

163