Om de macht

de straatdeur dichtslaan. Voetengetrappel roffelde naar omlaag. Eenige oogenblikken later sloeg de deur opnieuw dicht.

Ze stond op, had een gevoel alsof er iets niet in orde was. Er was niet één maal gebeld en toch hoorde ze tot twee maal achtereen de deur dichtslaan. En Max had geen sleutel; die kon het dus niet zijn.

Er werd geklopt. Annie kwam binnen, een beetje opgewonden.

—    Mevrouw, juffrouw Gertrud is weggegaan, zei ze, bedremmeld. Ik dacht het U te moeten zeggen, daar ze anders nooit bij avond alleen op straat gaat.

—    Is de juffrouw weggegaan? Welnee, Annie, ze staat misschien even aan de deur, te zien of mijnheer thuis komt.

—    Ik vond het zoo vreemd, zei het meisje, toen ben ik even naar beneden gegaan. Ze belde aan bij Van der Meer, verder op.

—    Je moet je werkelijk vergissen, zei mevrouw op stelligen toon. De juffrouw kent die familie niet en mijnheer ook niet. Vraag mijn dochter of ze even hier wil komen.

Gertrud had haar plan gevormd, om zich te wreken. Als Max zijn woord brak, om met andere meisjes uit te gaan, dan kon zij óók uitgaan, besloot ze. Ze was veel te jong en te mooi, om zich te laten bedriegen, wrokte ze.

Ze wilde op haar kamer haar mooiste jurk aantrekken en dan met de tram naar een café in het Centrum gaan. Maar, in het portaal zag ze Annie in de keuken staan. Toen veranderde ze van plan, hing snel haar mantel om en liep op haar teenen de trap af. Ze ging naar het huis van dien knappen, blonden heer, die haar zulke lieve complimentjes had gemaakt.

— Is mijnheer Ten Brakel thuis? vroeg ze vrij duidelijk in het Hollandsch.

Een oogenblik later stond hij zelf boven aan de trap. Hij verzocht haar boven te komen.

Kees ten Brakel, derdejaars student in de medicijnen, had al geen lust meer in de studie. De journalistiek scheen hem minder moeilijk toe èn lucratiever. Ook schafte ze sneller openbaar succes. Hij schreef nu medische artikelen in een dagblad en populaire verhandelingen over modeziekten in een volksweekblad. Ook stelde hij soms, met veel fan-tazie, attestenboekjes op, voor een fabrikant van patent-geneesmidde-len. Deze journalistieke arbeid stelde hem in staat zijn voornaamste uitgaven te bestrijden en rustig te wachten tot zijn liefde voor de studie terug kwam.

145

10