Om de macht

kon niet thuiskomen, schreef hij, omdat hij tot laat in den avond drukke bezigheden had. Nu moest hij tot zijn spijt het uitgaan uitstellen, tot een anderen avond. Morgenochtend kwam hij weer thuis.

In een opwelling van drift, kneep ze het papier ineen en smeet het weg.

—    Dat is gemeen! kreet ze. Hij liegt, hij doet het er om.

—    Gertrud! riep Helen, met scherpen nadruk. Gedraag je.

—    Gertrud, zei moeder, zachter, hij kan er immers niets aan doen. Het is nu eenmaal zijn broodwinning.

Het meisje keek op, met onverzoenlijken blik.

—    Hij komt met moedwil niet, omdat we zouden uitgaan, mompelde ze. Of hij gaat met een ander uit; zoo zijn ze.

Toen ging ze, met een gebaar van gekrenktheid, op den divan zitten en sloeg driftig een geïllustreerd blad open. Ze las niet, tuurde onverschillig op de platen en mokte. Moeder keek naar Helen. Ze babbelden zachtjes met elkaar.

De stemming bleef gedrukt, ook aan tafel. Helen wrokte innerlijk weer op Max’ betrekking, aan het Verbond. Nu nog méér dan anders, zag ze er de oorzaak in van vele familie-onaangenaamheden. En zijn verloving met dat ongecultiveerd wezen, zooals ze Gertrud in gedachten noemde, zag ze als een direct gevolg er van. Hoewel ze zich er tegen verzette, moést ze er voortdurend aan blijven denken. Dat benam haar den lust in conversatie. Om althans iets aan haar avond te hebben, ging ze op haar kamer studeeren.

Mevrouw Branders zag haar na, met ontstemd gezicht. Dit was dezen dag al voor de tweede maal, dat Helen de kamer verliet, kennelijk om niet in Gertruds gezelschap te zijn. Wat zou er nu wel van haar rustig, tevreden klein gezin terecht komen, indien Max niet spoedig trouwde?

Gertrud bleef mokken en zinde op een middel om zich op Max te wreken. Ze trachtte nu zelfs niet het kinderverhaal in de krant te lezen, zooals ze andere avonden deed. Toen het negen uur sloeg, stond ze op.

—    Vind U goed dat ik naar mijn kamer ga, mevrouw? vroeg ze.

Mevrouw knikte, een trek van teleurstelling op haar goedig gezicht.

Nu Helen naar haar kamer was gegaan, liet zij haar ook alleen. En ze had nog wel gehoopt, dat het meisje haar spijt betuigen zou, om haar boos humeur.

Goeden nacht, mevrouw!

—    Nacht, Gertrud. Tracht tevreden te zijn, mijn kind en het geluk in je zelf te zoeken.

Nu zat ze alleen. Ze zocht haar handwerkje op. Daar hoorde ze

144