Om de macht

Van haar stem was opgevallen, beantwoordde haar groët, met bezorgdheid in den blik.

—    Heb je narigheid gehad, kind? vroeg ze.

Ze schoof haar een fauteuil toe.

Ga eerst heerlijk op je gemak zitten en vertel het me dan. Het was den heelen middag zoo typisch gezellig, hier. Gertrud was uitgelaten als een kind; ik heb tranen gelachen.

—    Ja, ze kwam mij ook juichend tegemoet. Maar ik hou niet van die opgeschroefdheid.

—    Waar is ze nü? vroeg moeder, verwonderd.

—    Ik weet het niet. Misschien heb ik haar wel een beetje te koel geantwoord en is de freule nu gekrenkt. Maar mij hinderde het, zóó-iets te moeten hooren, bij het thuiskomen.

Zij herhaalde haar kort gesprek, met Gertud.

—    Och, dat begrijpt dat kind immers niet, vergoelijkte mevrouw Branders. En wat voor kwaad steekt er ook eigenlijk in, als ze naar het dansen van die menschen ^gaat kijken? Wij gaan toch wel naar den schouwburg en de bioscope; dat is immers óók vertooning van menschen.

Helen glimlachte om moeders definitie. Ze deed het zoo raak, vond ze.

—    Nee, daarom ging het niet; ze wil zélf dansen. Nu spreek ik er maar niet eens van, dat ze mij ook uitnoodigde, tot dat genoegen. Wat een buitengewoon gemis aan takt.

Maar nu, er weer aan denkend, moest ze er zelf om lachen. Haar goede luim kwam terug. Moeder keek nu ook weer vroolijker.

—    Nee, zoo dwaas is Max niet, dat hij jou in een dancing wil brengen, zei ze. Maar waar is Gertrud eigenlijk?

Ze belde.

—    Annie, ga eens zien of juffrouw Gertrud op haar kamer is en vraag dan of ze nog even hier kan komen. Nu zit ze natuurlijk daar te mokken, en het is er zoo koud, zei ze, toen het meisje de kamer uit was.

Gertrud had nog roode oogen, wat Helen direct weer vriendelijk tegen haar deed zijn. Nee, dacht ze, verstandelijk was ze zeker niet ouder dan een van haar leerlingen. Als vergoeding voor het incidentje liet ze haar het Duitsch opstel van een meisje zien, waarin ze zelf niet één fout had kunnen vinden. Gertrud ging het dadelijk heel ernstig lezen, woord voor woord proevend, als moest ze Helen inderdaad controleeren.

De bel ging over. Annie bracht een brief voor mevrouw.

—    Heeft een jongen gebracht, zei ze.

Mevrouw Branders las hem.

—    Max komt niet eten, zei ze, teleurgesteld. Voor jou is er ook een briefje bij, Gert.

Ze las het snel door, had als met één blik den inhoud overzien. Hij

143