Om de macht

Dien middag was Gertrud zoo opgeruimd, als mevrouw Branders haar nog niet had gezien. Ze zong grappige Duitsche liedjes en las haar aanstaande schoonmoeder, in haar kreupel-Hollandsch, voor, uit een humoristisch weekblad. En eindelijk kon ze niet meer zitten blijven en danste ze de Charleston, op zóó dwaze wijze, dat haar gastvrouw tranen lachte.

In het kinderlijk brein van het meisje, bracht deze dag dan ook een keerpunt in haar, tot nog toe saai, bestaan, in Amsterdam. En ze hid in die paar uren al meer meegemaakt, dan in de weken die vooraf waren gegaan. Eerst, in den ochtend, haar kennismaking met den grooten, blonden heer, die haar zooveel mooie en lieve dingen had gezegd. Daarna haar verzoening met Helen. Dit vond ze nog belangrijker dan het andere; want nu, daar was ze wel zeker van, zou Helen haar in kringen brengen, waar Trudel, Gerda en Hansi, in Berlijn, zelfs nog niet van gedroomd hadden. En ten laatste, dit had ze nog in het vooruitzicht, zou Max haar eindelijk mee naar een dancing nemen, waar ze nu al weer zoo lang naar verlangde.

Ze fantazeerde zich dat dezen avond het heerlijke uitgaansleven, dat ze zoo zeer ontbeerde, eindelijk weer beginnen zou. Als Max, met zijn véél te ernstig gezicht, maar eenmaal had gezien hoe vroolijk het in diè café’s toeging en wat een aardige menschen je er aantrof, zou hij voortaan wel wat minder druk naar dat vervelend bureau gaan, dacht ze. Om het geld hoefde hij het immers niet te doen, want dat was er genoeg, in de familie. Zoo scheen het haar werkelijk toe. De familie Branders bewoonde een fraai gemeubileerd dubbel bovenhuis, er werd altijd lekker gegeten en mevrouw Branders klaagde nooit over zorgen of geldgebrek. En dat had haar moeder haar leven lang gedaan.

Moeder? Nu dacht ze ineens aan haar. Ze had pas twee maal een ansicht geschreven en niet één brief. Van vader had ze een briefkaart ontvangen, waarop hij vroeg of het haar goed ging. Daar bedoelde hij natuurlijk mee, of ze eindelijk de beloofde guldens begon te sturen. Maar, die had ze zelf nog niet eens en ander nieuws wist ze ook niet.

Ze had Max nu wel beloofd, alleen maar naar het dansen te kijken,