Om de macht

hij feitelijk zonder volmacht ging, had hij, met zijn breede schouders, daverende vuist en geweldige stem, die elke ruimte vulde en èlk geluid overdonderde, de leiders en hooge funktionarissen van de Politieke Partij weten te suggereeren, dat hij alleen, tegenover hen allen, de honderdduizenden van het Nederlandsch Vakverbond vertegenwoordigde. Beurtelings hadden de anderen te kennen gegeven dat ze hem slechts zagen als persoon, als Partijbestuurder en geenszins als vertegenwoordiger van het machtig Verbond. En toch had hij door hen heen gezien dat zij allen wel wisten, dat de honderdduizenden zich zouden voegen naar zijn oordeel, zijn stem, zijn breede, machtige schouders.

Inderdaad hadden ze dat dan ook, in den loop der besprekingen, openlijk toegegeven. In steeds weer afwisselende en veranderende bewoordingen hadden zij gepoogd, hem te bewegen, zijn invloed bij het Verbonds-bestuur aan te wenden, dat dat machtig lichaam de aanstaande verkie-zingsactie zou voeren onder leiding van de Politieke Partij, zooals het dat de vorige malen had gedaan. En telkens had hij de, deels sluwe, deels waarlijk intelligente, tegenstanders handig gepareerd en hun voorstel resoluut en zonder eenig voorbehoud afgewezen. Toen ze hem, ten slotte, als belooning, een ministersplaats in het vooruitzicht stelden, in geval de Partij en het Verbond den verkiezingsstrijd wonnen, had hij luidop gelachen. Ja, bulderend van vroolijkheid had hij, tot ongerustheid van het gansche Partijbestuur, uitgeroepen dat, als hij het oogenblik daartoe gekomen achtte, hij zichzelf wel minister maken zou en dan tevens diè portefeuille uitzoeken, die hij, in verband met zijn funktie aan het Verbond, het meest gewenscht vond.

Mea en Hellinga, die hem hadden vergezeld om aanteekeningen van het besprokene te maken, waren ieder naar hun aard onder den indruk gekomen van Bouwers overdonderend optreden. Het meisje had het herhaaldelijk uitgeschaterd, om zijn komische uitvallen en behendig verweer; de jonge man had getrild van geestdrift, om zijn sterken wil en uitbottende kracht. Wieler had ook een paar keer gesproken, doch zijn woorden waren weinig meer dan een bevestiging van het betoog van zijn leider en vriend geweest.

Bouwer deed de conferentie opzettelijk mislukken, wetend dat ook in deze kwestie het geheele Verbondsbestuur achter hem zou staan. En terwijl hij den schijn aannam, de woorden der andere sprekers aandachtig te volgen, werkte zijn brein aan het machtig plan, tot welks voorbereiding hij Hellinga’s bijstand noodig oordeelde. Den dag van de conferentie nog, ontwierp hij met hem het schema van een campagne, welke élke actie, die ooit tevoren en voor wélk doel ook gevoerd was, moest overtreffen.

Ze werkten tot in den nacht en, sinds dien, dag en avond aaneen. Er werden van Amsterdam en alle provincie-hoofdplaatsen speciale

133