Om de macht

van Mea en Bouwer. Naast zijn bijna romantische liefde voor het meisje, dat voor hem een socialistische fee was, ontlook nu iets als een mystieke vereering voor den sterken leider, die, toen hij zijn oogenblik van optreden gekomen achtte, Van Berghem, die hem in den weg stond, als het ware van zijn plaats had weggevaagd, met één enkele rede, op het Congres. Zijn betrekking aan het Verbond, die hem van het spook der komende ontbering had verlost en hem in de gelegenheid stelde Mea dagelijks, zij het dan soms maar vluchtig, te zien en te spreken, had zijn ontvankelijk gemoed doen vervullen van dankbaarheid voor den man, die hem haar met één enkel machtswoord verschaft had. En hoewel Mea gedurende de laatste dagen bijna geen uur vrij voor hem had, geheel voor Bouwer scheen te leven en dezen zelfs twee keer op een reis had vergezeld, waren zijn geloof en vertrouwen in hen beiden ongeschokt gebleven. Wat hij, meer dweeper dan realist, van Mea verwachtte en verlangde, den lach harer levensgrage oogen, haar koelen kus, op zijn wang, haar kinderlijk-geduldig luisteren, als hij over zijn, nog primitieve, ideeën van toekomstigen wereldbouw sprak, verkreeg en behield hij toch van haar. Dat ze veel en graag in Bouwers privé-kantoor was, bijna uitsluitend over hèm sprak en zijn oordeel vereerde als een evangelie, achtte hij geen ontrouw aan hun liefde. Ook voor hem was de Leider een bizonder mensch. En daar Mea hem nooit de werkelijke reden tot haar verloving met hem had verteld, was hij ervan overtuigd, dat ze hem uit liefde had genomen.

Bouwer dacht over zijn verhouding met Mea niet na; daarvoor had ze zich te plotseling aan hem gegeven, ja, zich opgedrongen, in haar opbruisende begeerte, één met hem te zijn. En, hoewel hij haar aanvankelijk traag aanvaard had, kende hij er nu nog slechts vreugde en voldoening om. Dra was hem gebleken dat haar liefde hem niet van zijn werk afleidde, doch eerder zijn lust ertoe aanwakkerde. Als hij haar warmen kus op zijn mond voelde en haar blik vol overgave in zijn oogen straalde, dan was het hem, als dompelde ze hem onder in een golfstroom van nieuwe jeugd en levensbehagen, die hem sterker en energieker maakte.

Mea leefde, genoot en werkte nu met hem; ze begreep hem en waakte oplettend dat zijn wil en bedrijvigheid niet verflauwden. En naast hen beiden leefde, werkte en streed Hellinga, vurig en met heel zijn wezen, die de wereld slechts scheen te zien door zijn eerlijke droom-oogen en te verlangen, dat deze toestand nog lang mocht voortduren.

Hellinga, Mea en Wieler, de voorzitter van den Metaalbewerkersbond en Bouwers, oudste vriend, hadden den leider vergezeld naar de conferentie met het Partijbestuur. Tot deze bijeenkomst had hij rechtens toegang, als lid van het Partijbestuur, terwijl hij zijn medebestuurders van het Verbond er niet vooraf van in kennis had gesteld. En toch, hoewel

132