Om de macht

vuistduels, Huiselijke revoluties en buurtgevechten. Kom maar éeris kijken, vader is meestal thuis, hij is zonder werk. Lindengracht zeven en twintig.

Bogaerts zat nu alleen, op het hoofdkantoor. Hij ging met Max aan het rooktafeltje zitten en stempelde en onderteekende op zijn gemak de cheque.

—    Je gaat trouwen, nietwaar? vroeg hij, zacht. Mijn vrouw zou graag met je aanstaande kennis maken. Heb je idee Dinsdagavond bij ons te komen? Dan verwachten we nog meer partijgenooten. Je moet weten dat het een hobby van Elly is, in haar huis ’n intellectueel centrum te stichten. Ze wou dien avond vast instellen, voor vrienden en kennissen, om met elkaar in kennis te komen en te praten. Kunnen we op je rekenen?

—    Heel graag, zei Max, verrast.

Hij dacht al niet meer aan Suze’s raad, ten opzichte van Gertrud en meende dat dit een goede gelegenheid was om deze met den kring, die voortaan de hare zou zijn, in kennis te brengen. Mevrouw Bogaerts was van goede, burgerlijke familie, zoo een waar Gertrud, dat wist hij, graag mee om zou gaan.

Gertrud zal het heel prettig vinden, voegde hij er aan toe. Is Bouwer binnen?

—    Ja, maar ik zou je toch raden, eerst te kloppen.

Max meende een tikje ironie in zijn stem te onderscheiden en toen moest hij opeens aan Suze’s wenk denken, toen hij naar Mea vroeg. Nu snapte hij, wat zij daarmee bedoeld had, maar vond toen de situatie nog onbegrijpelijker. Als Bouwer er dan reden toe had, Mea bij zich op kantoor te houden, waarom had hij dan óók haar verloofde op het bureau genomen? Het leek wel dat die drommelsche kerel alles in stijl wou doen.

—    Wel, dan klop ik maar, zei hij, met een blik van begrijpen.

—    Denk er aan, Branders, niet spreken over mijn uitnoodiging. Er is op het oogenblik tweespalt tusschen hèm en het Partijbestuur en ik had graag dat die buiten mijn huis bleef. Ik dien liever niet voor buffer.

Max klopte aan; twee stemmen antwoordden. Binnenkomend zag hij Mea aan Bouwers bureau zitten. Hijzelf stond voor een kolossalen platten grond, van Amsterdam, die een heelen wand besloeg.

—    Branders, zei hij, met zijn vroolijk-bulderende stem, als je iets in vertrouwen te behandelen hebt, zeg het dan eerst, dan sturen we de kleine meid naar haar eigen kantoor.

Mea oogknipte guitig en stak de tong tegen hem uit. Max vond dat ze mooier en met den dag ondeugender werd. Ze nam een sigaret uit een aardig bewerkt kistje, dat voor haar stond en hield dat Max ook voor. Hij nam er een, maakte bij zichzelf de opmerking, dat ze zich

130