Om de macht

in zijn tasch, naar het verkort financieel verslag van zijn reis. Door het geopend loket drongen stemmen uit de wachtkamer het kantoor binnen. Dat weefde een sfeer van denken en handelen, die hem aangenaam beving. Hellinga praatte nog met Wakers, liet hem een stukje platten grond zien, ter vergelijking met een staatje in een boekje. Toen reikte hij hem het boekje benevens een pakje drukwerk over.

—    Sectie twee, Coremans! riep hij.

—    Hier heb ik het, zei Suze. Je maand-salaris bedraagt driehonderd en tachtig gulden, dat is dus over drie maanden elf honderd en veertig gulden. Er zijn duizenden onderwijzers en arbeiders die het met minder dan de helft moeten doen, Branders.

Ze zei het zoo maar, zonder nadruk, maar Max trof toch de waarheid van haar opmerking. Die menschen, die zooveel minder verdienden dan hij, deden tenminste nog nuttig werk. Maar wat voor goeds of nuttigs had hij eigenlijk, tot nog toe, voor zijn inkomen uitgevoerd?

—    Het is reglementair vastgesteld, antwoordde hij, als achtte hij zich tot een verklaring verplicht. Maar nu ik trouwen ga, zal ik er wel niet te veel aan hebben, denk ik. Hier heb je mijn Duitschen onkosten-staat, Suze.

Ze keek het blad papier vluchtig door en legde het dan in een la.

—    Dat zie ik straks wel na. Ja, ik had het gehoord, je gaat trouwen, niet?

Max keek haar verbluft aan, toen ze zei dat het Bureau nauwkeurig op de hoogte was met de omstandigheden van zijn beambten. Alles, Gertrud aangaande, was geboekt, als gold het een zaak van het Verbond, tot zelfs de fabriek waar haar vader werkte. Nog meer dan deze mede-deeling wekte zijn verbazing op, het feit, dat in de jaren dat hij aan het Bureau verbonden was, hem iets verborgen was gebleven, waar zij binnen eenige weken al achter was.

—    Verdomd, hoe weten ze dat allemaal hiér?

—    Door den specialen dienst van het Duitsch Verbond, natuurlijk. Trek je het toch niet zoo aan, Max, voegde ze er, op hartelijken toon, aan toe. De Arbeidersbeweging is immers één groote familie en als je Gertrud een goed kameraad wordt, zal ze hier véél broers en zusters vinden. Wij hebben méér met het heden, dan het verledene te maken.

Ze vulde een vakje in het boek in en schreef toen een giro-cheque.

Laat Bogaerts haar even teekenen en stempelen, zei ze dan.

Een oogenblik aarzelde ze; toen zei ze zacht:

Mag ik je een kameraadschappelijken raad geven, Max? Hou, als je getrouwd bent, Gertrud buiten je vroegeren maatschappelijken kring, óók in de Partij. Ze is immers een arbeidersmeisje, nietwaar? Welnu, haal haar dan niet uit haar sfeer, dat kan nooit goed zijn. En als je je voorneemt, in de Arbeidersbeweging te blijven, doe het dan niet half en

128