Om de macht

Vróuwen. Zijn nieuwste avontuur was echter minder voordeeiig voof hem geëindigd. Toen hij een jong-getrouwde vrouw de laatste brochure over hoogere ethiek, die hij haar beloofd had, op een zeer ongelegen uur kwam brengen, had haar man, een suikerbakker, bij uitzondering geen nachtdienst. De verteller gaf er een plastische voorstelling van hoe de echtgenoot, een kerel als een boom, Kaufmann drie minuten aaneen buiten het venster had gehouden en hem met een schop onder zijn achterste de trap had afgejaagd. Zelfs als het verhaal niet heele-maal waar was, bezat het genoeg gegevens om er om te lachen en Kaufmann er bij gelegenheid tusschen te nemen.

Het loket werd opgeschoven; een man met rood snorretje boog het hoofd er door.

—    We gaan beginnen, mannen. Allen van de Eerste Afdeeling aanwezig? Sectie één, Wakers!

—    Present, Hellinga! antwoordde een korte, ineengedrongen man.

Max knikte zijn kennissen toe en ging naar binnen. Buiten Hellinga

was alleen juffrouw Van Seventer op het hoofd-kantoor.

—    Hier ben ik al weer, juffrouw Van Seventer! riep hij haar toe.

De gesprekken, in de wachtkamer en de grappen op Kaufmann hadden hem opgemonterd en zijn ergernis, om Gertrud, verdrongen. De drukte had hem goed gedaan en zijn belangstelling opgewekt. Conflict, actie, dat beduidde werk, inspanning en aanpakken. Het halfbakke geluier verveelde hem. Hij hoopte maar dat hij ruimschoots zijn deel in de bezigheden zou krijgen.

—    Dag Branders. Ga zitten. Maar hou er voortaan rekening mee dat ik Suze heet.

—    Best, gaf hij, vroolijk toe. En mij noemt mijn moeder altijd Max. Juffrouw Landers er niet?

Suze wenkte vlug naar den rug van Hellinga. Nu herinnerde hij zich flauw, ergens terloops gehoord te hebben dat Mea Landers met een Frits Hellinga verloofd was. Dat was deze dus, waarschijnlijk. Maar, waarom zou dan niet haar naam genoemd mogen worden, in zijn bijzijn? vroeg Max zich af. Was dien dan fetisch verklaard?

—    Mea werkt met Bouwer samen, zei het meisje, kalm. En onze kameraad hier, Frits Hellinga, is haar verloofde.

Deze keerde zich bij het noemen van zijn naam even haastig om en knikte tegen Max. Hij knikte terug, staarde daarbij een moment in een paar gevoelige, droomerige oogen.

—    Ik wou graag een voorschot opnemen, Bouwer heeft het me toegezegd. Drie maanden salaris.... ik ga trouwen, weet je... .

—    Ja, ik heb het hier al genoteerd. Bouwer verwacht je, maar we kunnen wel eerst die geldkwestie in orde maken.

Ze sloeg een boek om, zocht naar een rubriek. Max keek intusschen

127