Om de macht

—    Dan ga ik maar weer naar Berlijn terug.

—    Dat gaat dan zoo eenvoudig niet. Maar het kon wel eens blijken dat je van een ander meer gaat houden dan van Max. Want, je kan toch wel veel van iemand houden, niet? Wat dan?

Het was er uit, voor ze zich er rekenschap van gaf en ze had er onmiddellijk spijt van. Zoo iets zou ze toch ook nooit hebben durven vragen aan een van haar vriendinnen en ten opzichte van haar zou zoo’n veronderstelling toch nooit in haar zijn opgekomen. Hoe kon ze dan nu zoo indiscreet, zoo laf zijn tegenover dit meisje, dat haar gastvrijheid genoot? Een ondeelbaar oogenblik hoopte ze dat Gertrud haar niet verstaan had öf, die vraag negeerde.

Voor Gertrud was het een bijna directe zinspeling geweest op haar wandeling met den vreemden heer. Maar, dadelijk zag ze in dat, indien Helen ook al iets vermoeden mocht, ze toch niets kon weten. Gewend geraakt, zoolang ze kalm was, haar gelaatstrekken te beheer-schen, lachte ze Helen onschuldig toe, als had ze een aardigheid gezegd.

—    O, zei ze onbezorgd, die dan leeft, dan zorgt.

Ze was er van overtuigd dat het verschil tusschen haar beiden nu geheel uit de wereld was en Helen nu een vrij wat beteren indruk van haar had, dan tevoren. De leerares las deze gewaarwording op haar gelaat, maar ze had nu te zeer te doen met het meisje, om haar die illusie te ontnemen. Toen, begon ze maar, met veel tact, over onderwerpen te praten, waar Gertrud zich niet aan stooten kon.

Max keek verwonderd van de een naar de ander, toen Helen en Gertrud, nog druk babbelend, de huiskamer binnen kwamen. Bij haar weggaan gaf Helen Gertrud de hand en deze riep haar op verheugden toon „wiedersehen” na.

Toen Gertrud de kamer had verlaten, had moeder hem er op gewezen, dat het voor een deel zijn schuld was, indien het meisje op eigen gelegenheid wandelen ging. Aan haar, een oudere vrouw, had ze niet veel. En ja, nu hij haar toch mee naar Amsterdam had genomen, was het heel begrijpelijk dat ze wilde uitgaan en de stad zien.

Hij had er op geantwoord dat hijzelf evenmin uitging. De Vakbeweging was een onderneming, net als elke andere zaak en verlangde dat de beambten, die ze bezoldigt, in haar dienst werkten. Ja, hij zou Gertrud mee naar kantoor kunnen nemen, of naar een vergadering, waar hij moest spreken; maar, wat had ze daaraan?

—    Altijd beter dan haar alleen en aan haar gedachten over te laten, had mevrouw Branders gezegd. Denk daar maar eens over na.

—    Heb je idee met me mee te gaan, Gert? vroeg hij nu, toen Helen weg was.

—    Och ja, wenn du willst, zei ze, onverschillig. Waar gaan we dan heen?

125