Om de macht

heden belang stelt. In mijn meisjesjaren nam een jong meisje, dat zich-zelve respecteerde, het woord café nóóit in den mond.

—    Och, dat was immers maar een grapje van haar, antwoordde Max, wanhopig. Annie heeft haar natuurlijk verkeerd begrepen.

—    Denk je? Nu, dat hoop ik dan maar voor Gertrud, maar nog méér voor jou, zei moeder, zuchtend. Het is voor mij zoo onprettig, allemaal, want ik had zoo graag veel van haar gehouden, omdat ze je vrouw wordt. Soms wou ik maar dat je al getrouwd was, dan had Helen er tenminste geen ergernis meer om. En dan heb ik er weer een zwaar hoofd in wat dat worden moet, met een meisje zoo geheel zonder ernst en met zoovéél gebrek aan goeden wil. Och, ik weet eigenlijk niet hoè ik het noemen moet, zei ze haastig, toen zijn gezicht betrok. Ze is soms lief genoeg, maar dat is toch niet voldoende voor een aanstaande getrouwde vrouw. En ik geloof ook wel dat zij graag wou dat het anders met Helen was, want ze heeft respect voor haar. Maar, dat is Helen ook wel waard, voegde ze er met trots aan toe.

Om Gertrud te doen merken dat hij ontevreden over haar was, ging Max na het ontbijt heen, zonder haar goeden dag te zeggen. Daardoor had ze ook geen gelegenheid te vragen of ze mee mocht. Volgens gewoonte belde hij eerst het Bureau op. Mea Landers zei, dat hij, op order van Bouwer, na de koffie op kantoor moest komen. Daarna ging hij naar het Duitsche Consulaat, om te informeeren naar het ontbrekend stempel op Gertruds papieren en vandaar naar Zuid, om eenige adressen van gemeubileerde kamers af te loopen. Bij twee daarvan was het dadelijk mis, toen hij zei dat hij nog trouwen moest. Aan het derde adres stond hem een echtpaar te woord. Man en vrouw leken precies op elkaar, waren even lang, even mager en hadden dezelfde ziekelijk-geëxalteerde oogen. Ze namen hem een soort examen in nieuwe godsdiensten en ethiek af en toen hij zei te drukke bezigheden te hebben om daarvan studie te maken, schudden ze tegelijk en even lang het hoofd. De man vertelde toen dat zij zéér hoogstaande lieden waren en daarom zéér veel deden aan religies en ethiek en aan hem liever niet verhuurden, omdat ze vreesden dat er op den duur onverdraagzaamheid zou ontstaan. De vrouw knikte overdreven instemmend, bij elk woord dat haar man zei en bij het woord „onverdraagzaamheid” knikte ze nog overdrevener en keek ze Max wantrouwend aan, als wou ze zeggen dat diè wel van zijn kant zou komen. Toen groette hij gehaast en liep wel een kwartier te peinzen, wat ze met hun ethiek hadden bedoeld.

Hij had nog tijd om nog één adres aan te gaan. Hier stond een groote slanke dame hem te woord, die hem in haar voorkomen en beschaving deed denken aan zijn zuster Helen. Toen hij haar overeenkomst met deze had bemerkt, luisterde hij nog maar terloops naar haar. De kamers waren wel vrij duur, maar al had de dame de helft

120