Om de macht

hoe onwaardig jegens zijn moeder en zuster, zijn impulsieve daad was, het meisje thuis te brengen en er te doen inwonen, vóór ze getrouwd waren. Nu zag hij in, hoe redeloos-verliefd hij een ieder moest zijn toegeschenen, die hem dit tegen alle verstandig overleg in, had zien doordrijven. Want, hoè kon hij in de toekomst nu ooit verwachten dat Helen, als Gertrud zijn vrouw was, haar als een dame van eigen standing zou erkennen en waardig achten, als schoonzuster met haar om te gaan, nu ze op zoo avontuurlijke wijze met hem mee was gekomen. Ja, als Gertrud geld had bezeten, of iemand van talent was geweest, die meisjes werd veel vergeven. Maar, ze was slechts een dochter van een metaalbewerker, met een mooi gezichtje, als eenig bezit.

—    Heb je een bepaalde reden, voor die vraag, Helen? had hij ten slotte, geuit.

Zooals hij wel had gezien, was deze wedervraag reeds overbodig.

—    Nee, nu al niet meer, had Helen, een beetje bitter, geantwoord. Hoe is het mogelijk dat je al dien tijd naar dat platte Berlijnsch hebt kunnen luisteren, zonder bij eiken zin opnieuw, te rillen van afkeer. Dat meisje is niet alleen maar een doodgewoon volkskind, dat er, nu ja, aardig uitziet, maar ze heeft blijkbaar niet den minsten drang, boven haar niveau uit te stijgen, of, zich ook maar beter voor te doen, dan ze is. Elk woord dat ze zegt, verraadt haar opnieuw. Het eerste het beste Duitsche dienstmeisje, dat je hier bij een familie aantrof, zou haar taal, laat ik eerlijk zeggen, fatsoenlijker spreken dan zij.

—    Je hebt niet meer dan een paar woorden met haar gewisseld, Helen, had hij heftig geroepen. Vind jijzelf het nu wel mooi en eerlijk, daarnaar een heel mensch te beoordeelen?

Maar Helen had hem, zooals zij dat kon, doen zwijgen, door een koel-minachtend staren harer klare, eerlijke, blauwe oogen.

—    Ieder woord dat ik nu nog van haar zou hooren, zou mijn oordeel over haar eerder verscherpen dan verzachten. Maar één ding moét ik je zeggen, tot je bestwil, omdat je mijn broer bent. Tot nog toe heb ik je ongelukkige politieke afdwaling beschouwd als een poging om in het leven te slagen, zónder de moeilijke en langdurige voorbereiding, die op elk gebied gevergd wordt, als men geen bizondere, natuurlijke gaven bezit. Ik heb je die afdwaling daarom niet vergeven, maar haar genegeerd. Nu je echter zelfs niet meer het huis van je moeder ontziet en er een meisje binnen brengt dat waarschijnlijk alle recht op haar achting mist, nu moét ik wel gelooven dat je, bewust, bezig bent, moreel totaal weg te zinken. Als Gertrud....

—    Goed, goed! had hij haastig geroepen, ik beloof je dat je absoluut geen last van haar zult hebben. Ik ga er dadelijk werk van maken en als het mogelijk was, trouwde ik morgen al; dan hoef je haar zelfs nooit meer te zien, als ze je zoo afstoot.