Om de macht

partij achtte ze door haar geld en parlementairen invloed en de economische beweging door het getal van haar leden en de vitale taak van dezen, als aangewezen, om bij minderwaardige naturen de meest-primitieve instincten tot overheersching en bezit op te wekken. Deze minderwaardigen en maatschappelijk-mislukten behoefden, vond ze, slechts een zekere sluwheid in het aanwenden van frasen en gemeenplaatsen, om, door op de zwakke verbeelding der geestes-proletariërs te speculeeren, hun doel te bereiken.    /

Toen Max lid van de Socialistische Partij werd en spoedig daarna tot ambtenaar aan het Vakverbond werd benoemd, ging ze hèm ook beschouwen als een dier individuen, die hoopten, door gebrek aan eigen zwaarte, naar boven te zweven, op den adem der Arbeidersbeweging. Sinds dien verachtte ze hem, daarom, met héél de verachting van een gestudeerde vrouw voor een man zonder graad. Niettemin bleef ze héél veel van hem houden, omdat ze hem als jonger en zwakker dan zichzelf moést zien en daarom haatte ze de Arbeidersbeweging zoo veel te meer.

Midden Augustus was Max naar Berlijn gereisd en twee maanden later kwam hij terug. Op een wazigen ochtend, in de derde week van October, stapte hij met Gertrud uit, aan het Centraal Station.

Hij had zijn moeder geschreven hoe laat de trein zou arriveeren, in de hoop dat ze hen zou verwelkomen. Nu hen niemand aan het perron opwachtte, was hij achteraf blij, dat hij zijn hoop als een verrassing, voor Gertrud verzwegen had. Zij verbaasde zich er dan ook niet over, dat niemand hen kwam af halen; was te moe om zich over iets te verbazen. Den heelen nacht door hadden twee kinderen, in de coupé, gehuild, waardoor ze geen minuut had kunnen slapen. De drukte aan het station, noch het plein of de kade, deed haar iets. Ze was met Max meegegaan, om hem te trouwen, zooals ze naar de stad van een nieuwe betrekking zou zijn gereisd, waar ze niet veel verwachting van had. Slechts de hoop dat haar wellicht in Amsterdam het voortdurend „hoogere leven” zou geworden, dat ze in Berlijn tevergeefs had gezocht en de veronderstelling, dat ze voor haar familie en vrienden interessant was geworden, hadden haar, aan het Friedrichstrasse Bahnhof, weerhouden, op het laatste oogenblik nog weg te loopen. Toch was ze wel wat van Max gaan houden, zooals ze van haar vader hield, zoo lang ze thuis was en hij haar verwende. Ze had haar moeder trouwens beloofd dat ze van hem houden zou en niet van hem weg zou loopen, zooals ze zoo dikwijls thuis had gedaan.

97

7