Trouwen

TROUWEN. 159

gen...... om alles te weten. Wie weet hoe

gauw de rust mij had veranderd, hoe spoedig ik was gaan leeren van jou zooveel te

houden als jij van mij.........

Het beeld van samenwonen dat zij daar voor hem deed leven, bracht hem in verwarring. Haar stem klonk hem nu ook

zoo zacht toe...... Hij weifelde. Klonk dat

niet al te mooi — al te lief...... al te aantrekkelijk......? Maar als zij nu eens werkelijk zoo was als zij zich nu voordeed......

ging het bedeesd- in hem vragen...... Als

zij nu werkelijk eens zich geheel aan de

waarheid had gegeven — dat oogenblik......

Als het dan toch eens waar was...... dat

zij het verleden als afgedaan beschouwde... en zij zich in geen enkel opzicht meer

gebonden achtte......

Dan sprak een stem in hem :

— Gij zult niet!