Trouwen

TROUWEN. 153

mijn voldoening en mijn geluk. Hij begreep me — hij was de eenige ; hij was de mensch die mij leerde wat liefde is en wat het zeggen wil, lief te hebben.

— Roos — je weet niet wat je zegt......

Voel je dan niet de tegenstrijdigheid van

zoo’n verbintenis...... De natuur — ze

verzet zich......

— Ja — dat zei \ader ook...... Hij sprak

van „onmogelijk” en van schande. Hij zou me het huis hebben verboden — als ik Willem niet had opgegeven — als ik mijn huwelijk met hem had doorgedreven... Hij noemt een gemengd huwelijk een misdaad, die haar vloek met zich mede draagt

— heel het leven door...... Een vloek die

drukken zou, het zwaarst, op de kinderen...

Toen — gaf ik het op...... Was het

goed......? Ik weet het niet. Het had misschien nooit goed gegaan...... Nog nooit