Casa Bianca

gekomen waar ze nu haar vriendinnetje mee moet deelen.”

Er kwam bij moeders woorden een heel andere uitdrukking op Jo’s gezichtje. „Zal ik de meisjes dan maar niet gaan afhalen?” vroeg ze.

„Dat heb je ze beloofd, dus dat moet je ook doen. Maar tracht Dien, door vriendelijk praten te overtuigen, dat zij de eerste plaats bij je houdt, tenminste ... .als dat zoo is.”

„Ja heusch, moes, ik houd het meeste van Dien en ik vind ’t wat naar, dat ze me niet komt halen.”

„Nu, dan is ’t goed en zal alles wel weer in orde komen. Een klein beetje geduld, vooral haar niet laten achterstaan bij de anderen en eer je ’t weet is Dien verzoend met het clubje.”

„Hè, ik hoop ’t maar, want anders is alle pret er af. Dag schattemoes, ik moet u nog eerst even knuffelen.”

En onstuimig pakte ze het teêre moedertje beet en knuffelde haar naar hartelust. Dan liet ze haar met een schrik los.

„Hè, wat ben ik weer wild! Ik vergeet altijd, dat ik u niet moe mag maken.”

„’t Hindert niets, hoor! Pak jij je moeder maar,” en met oogen vol liefde zag de moeder haar kind aan.

’t Was goed, dat Jo niet zag, hoe mevrouw

98