Casa Bianca

het leven van den vroolijksten kant. Zingen, lachen, dansen, wat kon men beter doen.

Leeren! Jawel op z’n tijd, maar niet te veel, hoor! De boog kan niet altijd gespannen zijn.

Tine was thuis het eenigste meisje, verder waren er nog drie broers, allen ouder dan zij.

Haar vader was dokter op een klein dorp en moeder was na Tine’s geboorte zoo zwak en suk~ kelend gebleven, dat ze meestal het bed moest houden.

In die omgeving was Tine opgegroeid, overgelaten aan personeel, dat het niet zoo heel nauw nam en haar volkomen vrijheid liet, aangebeden en vertroeteld door de drie oudere broers, die voor hun „prinsesje” zooals ze haar noemden het vuur uit hun sloffen liepen.

En vader! Ach, de korte uren die hij in den huiselijken kring doorbracht, werden door de grapjes en het vroolijk trallerende stemmetje van „zijn zonnestraaltje” zóó blij gemaakt, dat hij allerlei minder lieve dingen, die hem af en toe van haar ter oore kwamen, gaarne vergaf.

Op moeders kamer kwam Tine niet te veel. Je moest altijd zoo erg rustig zijn bij moeder, zacht spreken, want anders kneep ze de oogen dicht, of ’t haar pijn deed.

En moeders oogen konden zoo doordringend kijken, dan kwamen je alle ondeugende dingen die je zoo’n dag gedaan had voor den geest.

En als moeder dan vroeg: „Ben je vandaag

91