Casa Bianca

vader, die mevrouw nog van vroeger kende, dat mevrouw besloot het meisje als tijdelijke pleegdochter aan te nemen.

Al heel gauw zag mevrouw, dat Dé heelemaal niet beantwoordde aan het type Indisch meisje, zooals we zoo vaak zien, vol grillen en die zekere gemakzucht, die ze zoo geheel doet verschillen van de Hollandsche meisjes.

Dé was de zachtheid en opoffering in persoon en de manier waarop ze met kleine Nettie omging, had onmiddellijk mevrouws hart voor haar ingenomen.

Alleen had mevrouw haar zoo gaarne wat vroolijker gezien. Dé miste de heerlijke onbezorgdheid, die meisjes van haar leeftijd eigen is.

En in de mooie donkere oogen, lag zoo’n wereld van weemoed, dat ’t mevrouw soms pijn deed er in te kijken.

De andere meisjes merkten dit niet zoo op, vonden Dé wel wat stil, maar ze kon af en toe zoo grappig en vol humor zijn, dat de stille weemoed, die meestal in haar was, de meisjes ontging.

Mevrouw kende haar nog te kort, om de oorzaak hiervan te ontdekken, ze had zich echter voorgenomen Dé haar bizondere aandacht te schenken en te trachten het meisje wat levenslustiger te maken.

Het tegenovergestelde van Dé was wel, haar kamergenootje Tine. Die blonde robbedoes nam

90