Casa Bianca

WAARIN WE NADER KENNIS MAKEN MET DE MEISJES

„Slaap je al, Dé?”

„Neen, Tine, nog niet. Is er wat?”

„Ik wou nog zoo graag wat babbelen.”

„Zeg, als mevrouw ’t hoort! Je weet, ze wil’t niet hebben.”

„Als we zacht praten kan niemand ons hooren. Toe, een kwartiertje maar.”

„Ik heb reuzen-slaap, kind,” zei Dé een beetje onwillig.

„Nou effie’s dan,” zei Tine, die een verwend kindje was en gaarne haar zinnetje doordreef.

„Zeg, Dé, wat was ’t een eenig middagje, haast net zoo leuk als gisteren in de Indianen-tent.” „Ja, ’t was bar gezellig. En zoo echt van mevrouw om ons nog een dansje te laten doen.”

„’t Was niks visite-achtig, hè? Zeg, wat is die oom een leuk type, hè?”

87