Casa Bianca

heen en vonden ’t jammer, dat de feestrede al geeindigd was.

Toen gingen allen naar binnen voor het genieten van de thee en de koekjes. En ’t leek wel een bijenkorf, zoo taterde alles door elkaar.

Kleine Nettie liep vrijmoedig van den een naar den ander en een ieder wilde haar even bij zich hebben.

Daar sloeg de klok vier uur en mevrouw Cor-telingen rees met een schrik op uit den makkelijken stoel waarin ze zat.

„Schandelijk! wat heb ik m’n tijd hier zitten verpraten,” zei ze lachend. Maar ’t is hier ook zoo in-gezellig. Je vergeet den tijd.”

„Dan hopen we maar, dat u ons heel vaak komt bezoeken,” zei mevrouw Tervaart hartelijk.

„Van die lieve invitatie hoop ik een veelvuldig gebruik te maken, mevrouwtje. Maar eerst verwacht ik u allemaal bij ons. Wat zoudt u zeggen, van morgenmiddag?”

Alle kinderen spitsten de ooren, dat beloofde weer een gezellig middagje te worden.

„Als de heeren geen andere plannen hebben,” zei mevrouw Tervaart, terwijl ze haar man en oom Wim vragend aankeek.

„Jouw plannen zijn mijn plannen,” zei mijnheer met een onderworpen gezicht.

„En ik leg me in m’n volle lengte bij die plannen neer,” zei oom Wim.

85