Casa Bianca

Na dezen, mijn welkomstgroet, wil ik dan overgaan tot een woord van innigen, welgemeenden dank, aan hem, die hielp dit grootsche gebouw te stichten, met name den heer Willem Ter-brugge, die met artistieken zin en zonder tijd en kosten te sparen, dit wonder van architectuur tot stand bracht. Hij leve hoog!”

Weer volgde een oorverdoovend lawaai, terwijl Winnetou en de Zonnetijger met vervaarlijk stemgeluid de schoone regelen zongen:

„Leve oom W im en hij mag er wezen,

Leve oom Wim en hij mag er zijn”, een refrein, dat onmiddellijk door alle aanwezigen werd overgenomen en waarbij de gehuldigde minzaam naar alle kanten boog en kushandjes wierp als een volleerde balletdanseres.

Wederom gebood mijnheer Ter vaart stilte. „Als slot van mijn, volgens mijn oordeel, lang niet on verdienstelijke feestrede, wil ik u mede-deelen, geliefde bruine en blanke familieleden, dat de thee in de huiskamer klaar staat en er koekjes bij gepresenteerd worden, die ik van m’n weekgeld voor jullie gekocht heb, ter eere van mevrouw Cortelingen en haar pleegkinderen. W^Tie meer lust heeft een pijp van gedroogde theebladeren te genieten, die blijve rustig in de wigwam.

En hiermede verklaar ik de keet geopend.”

Er kwam schier geen einde aan de toejuichingen. De kinderen drongen zich om mijnheer

84