Casa Bianca

dat ze voor al die schoolvriendinnen met zóó’n lieven vader wil geuren.”

„Ja, zoo is ’t nu net,” zei Jo, terwijl ze vader’s hoofd naar zich toetrok. „Ze moeten allemaal zien, hoe ’n fijn vadertje ik heb.”

„Zei ik ’t niet!” en mijnheer trok zoo’n verwaand gezicht, dat ze ’t allen uitschaterden. „Eigen roem riekt kwalijk,” vond oom Wim. „Ga je mee, Jo?” vroeg mijnheer, ooms woorden negeerend.

„Even nog een paar bloemen voor Mademoi-selle uit m’n tuintje plukken,” zei Jo.

„Dat zal ik wel doen,” zei Rob haastig. „Doe jij je mantel maar vast aan, anders moet vader zoo lang wachten.”

Jo was een en al verbazing.

„Wat is die ineens gedienstig,” zei ze met een spot-mondje tegen moeder.

„De eer is niet voor jou, maar voor vader.” „We hebben toch nog allen tijd.”

„De klok gaat tien minuten na” jokte oom W^rim met een stalen gezicht.

„Gauw dan, vaap,” zei Jo, die nu ineens haast kreeg.

Juist kwam Rob met de bloemen binnen. „Dank je wel,” zei Jo, terwijl ze de frissche ruiker bloemen van hem aannam.

„Maar o!” zei ze plotseling op een beeldig witten anjer wijzende. „Hoe komt die er nu tusschen, die groeien niet in m’n tuintje!”

79