Casa Bianca

„Maar ze zag er toch vroeger veel beter uit,” vond Rob. „En toen deed ze zoo alles met ons mee. ’t Is nu in een heelen tijd niet gebeurd, dat ze een groote wandeling met ons maakte, of in den tuin krijgertje met ons speelde.”

„Dat komt wel weer, kerel, als moeder maar eerst wat sterker wordt.”

„Morgen oom en Rob,” klonk een vroolijke stem en Jo kwam met een opgewekt gezicht de kamer binnen.

„Frissche morgen, Joop! Lekker geslapen?” „Als een marmot, oom! Maar, waar is moeder?” „Net in ’t botervlootje gekropen.”

„Daar zal ik dan wel heerlijk vet uitkomen,” lachte moeder, die net binnenkwam.

Achter Jo’s rug om telegrafeerden oom en Rob met oogwenkjes naar moeder, hoe ze de tent wel vond en deze gaf met oogen en handen te kennen hoe mooi ze hun werk wel vond.

En allen keken ze met een geheimzinnig lachje naar Jo, die in alle onschuld de planten verzorgde en niets merkte van het gebarenspel achter haar.

„Waar blijft vader de man. Moet ie niet weg vanmorgen?” vroeg oom.

„Neen hij moet vanmorgen bij den notaris zijn en daar ’t toch maar een halve kantoordag is, blijft hij meteen hier.”

„Wat fijn!” riep Jo. „Dan brengt hij me misschien wel naar school.”

77