Casa Bianca

haalde van achter een kist twee vervaarlijk uitziende dolken te voorschijn, griezelig met bloed bevlekt.

„Hu! wat een akelig gezicht!” rilde Rob.

„En alles van echt karton,” lachte oom.

Dat moest Rob van nabij bezien. Hij nam de moordwerktuigen ter hand, en jawel, nu zag hij ’t, ze waren vervaardigd van stevig karton, mooi in staalkleur geschilderd, evenals de griezelige bloedvlekken.

„Oom, je bent een duivelskunstenaar,” riep Rob opgetogen.

„O, w^reet je dat nu pas, getuigt van weinig waardeering van m’n kunstschilderwerk!’’

„Och, zoo meen ik ’t niet. Je weet wel heel goed, dat ik al je schilderijen even mooi vind.” „Ik wou, dat ik ’t ook kon zeggen,” zei Qom met een zucht. „Nou, jongmensch, we gaan aan den slag, want anders worden we nog midden in ons werk verrast door je beminde zuster.” Vlug togen ze nu aan den arbeid en in minder dan geen tijd had de tent van binnen een krijgshaftig aanzien gekregen. Oom Wim had nog gauw van zijn slaapkamer een imitatie-beren-vacht gehaald, die voor z’n bed lag en nu in een hoek van de tent een gunstig effect maakte.

En nu werd de tent van buiten versierd. De bloemen en het groen stonden heel fleurig op het witte linnen en de versiering was heel fijn en artistiek aangebracht, heelemaal niet volgens

75