Casa Bianca

hebben we haar weer thuis, gezond en blozend.” Onstuimig vloog Jo haar vader om den hals. „Wat zalig! wat heerlijk!” riep ze blij. „Heeft U een brief gehad, Vadertje?”

„Ja kind_; daarnet bracht de post twee brieven uit Arosa, een van den dokter, die moeder behandelde en waarin hij haar als volkomen genezen verklaarde en één stralenden brief van Moedertje, die de tijd haast niet kan afwachten, dat ze naar huis mag.”

„Geen wonder!” zei Mevrouw Cortelingen. „Ze heeft ’t maar niet kranig uitgehouden, daar heb ik respect voor.”

„En wie gaat Moes halen?” vroeg Jo.

„Wie denk je wel?”

„Wim natuurlijk!”

Jo mocht, nu ze Dé geen tante kon noemen „Oom” weglaten en zei nu bij iedere gelegenheid vol trots „Wim”.

„Mis poes! Dezen keer ga ik zelf. Ik heb ’t nu lang zoo druk niet en je begrijpt, dat ik wel een beetje verlang naar Moedertje.”

„Over veertien dagen,” zei Jo. „Wat vreese-lijk lang nog. Zeg Wim, ben jij dan al weg?” „Hoor nou zoo’n dom kind,” zei Wim verontwaardigd. „Denk je nou heusch, dat ik twee jaar weg ga, zonder mijn zus vaarwel te zeggen? Jop, je bent een uilskuiken!”

„Och, ik ben m’n kop kwijt,” lachte Jo. „Weet Rob het al?”

230