Casa Bianca

Na al die feestelijkheden brak er eindelijk een tijd van rust aan, wat vooral door het jongver-loofde paar zeer op prijs gesteld werd, nu ze nog maar zoo kort bij elkaar konden zijn.

Want Wim zou over een maand naar Egypte vertrekken en er was voor dien tijd nog veel in orde te maken.

„Casa Bianca” zou tijdelijk gesloten worden en de trouwe Sambo ging in dienst bij een vriend van zijn meester, een jongen beeldhouwer.

In de huiskamer zaten de meisjes allen rustig bezig niet haar huiswerk.

Daar werd gescheld en in de gang hoorden ze de vroolijke stemmen van Dé en Wim.

„Wat zijn ze vroeg terug,” zei Jo. ,,Ik dacht, dat ze vanavond bij Vader bleven.”

„Ik hoor Vaders stem ook,” zei Mevrouw

„Hè, gelukkig, dat we bijna klaar zijn,” zei Ada.

Een klop op de deur eti het drietal stapte naar binnen.

„Dat’s een verrassing,” zei mevrouw Cortelingen.

„En we brengen nog een verrassing,” zei mijnheer Tervaart met een van blijdschap stralend gezicht.

„O, er is bericht van moeder,” juichte Jo. „Ik zie ’t aan Uw heele gezicht.”

„Ja, lieveling, er is bericht van Moeder,” zei haar vader aangedaan. „Over veertien dagen

229