Casa Bianca

„Weet je zuster...,” weifelde Dé blozend. „Wat dacht je dan, kind! Mary is na den dood van mijn moeder m’n eenigste vertrouwde. En o, ze had ’t zoo gauw in de gaten, dat „Toetie Roetmop” m’n hart gestolen had.”

„Daar komt de plaaggeest weer boven,” lachte Dé. „Hoe heeft ie ’t zoo lang kunnen uithouden zonder plagen.”

„Wat zullen de meisjes verbaasd kijken, als ze het groote nieuws hooren,” zei mevrouw, die er blij en gelukkig uitzag.

„Nu, Tine zal niet zoo héél verbaasd zijn,” lachte oom Wim. „Die schelm maakte al toespelingen toen ze me van den zomer inviteerde met Jo en Rob bij ze te komen.”

„Daar heeft ze me niets van verteld,” zei Dé. „Wel plaagde ze me af en toe.”

Daar werd gescheld.

„’t Zal Uw zwager zijn,” zei Mevrouw, ietwat verlegen.

„Mevrouw,” zei oom Wim op deftigen toon. „Mag ik n verzoeken, van je zwager te spreken en verder te vergeten, dat ik eens een eerbiedwaardige oom was.”

„Ik zal me ook nog wel eens vergissen, Oom Wim,” plaagde Dé.

Mijnheer Tervaart kwam binnen.

„Dat heb je vlug gedaan, zwager,” prees Wim. „Niet waar? Vijf en twintig kantjes in een uur. ...” lachte mijnheer.

224