Casa Bianca

gehad of ik wel meer dan negen jaar ouder, inplaats jonger was dan U.”

„Dé, kind, meen je het? Wil jij mijn kleine vrouwtje worden?”

Als eenig antwoord leunde Dé haar donkere kopje tegen zijn schouder en er kwam een gevoel van rust en veiligheid in haar als ze niet gedacht had ooit te zullen kennen.

Zoo bleven ze rustig zitten in een innig-be-grijpen.

Zacht ging de deur open en Mevrouw Cortelingen kwam binnen.

Ze bleef onbewegelijk staan, bang, het lieve tooneeltje te storen.

Maar nu keek Dé op en met een snik liep ze naar haar toe en sloeg haar armen om Mevrouw’s hals.

„Lief kind, wat ben ik blij voor je,” zei mevrouw op warmen toon.

En nu stond oom Wim op en terwijl hij zich bij het lieve groepje voegde, zei hij:

„Wilt u mij over een paar jaartjes Uw pleegdochter afstaan, Mevrouw Cortelingen?” „Wat mij betreft, aan niemand liever,” zei mevrouw hartelijk.

Toen gingen ze met hun drieën aan tafel zitten en terwijl oom W⁷im Dé’s handje in de zijne nam zei hij:

„Ik zal vanavond nog Dé’s voogd schrijven en hem vragen, of hij zijn toestemming tot onze

222