Casa Bianca

„Dat is een zeer goede leerares, je kunt het niet beter treffen.

En dan naderhand een reisje naar Italië om de oude meesters van naderbij te leeren kennen,” stelde oom Wim voor. „Of bewaar je dat liever voor je huwelijksreis?”

Een fijne blos kleurde Dc’s wangen.

„Ja,” zei ze onbevangen. „Dat zou me best lijken.”

„Wat bedoel je?” plaagde hij.

„W⁷el, de huwelijksreis naar Italië.”

„Mag ik dan gids zijn?” vroeg hij, half in pret, half ernstig. „Ik ben goed bekend in Italië.”

„Dat zal van mijn man afhangen,” lachte Dé.

„Ik zou je wat graag Italië laten zien, Dé, zei oom Wim, nu geheel ernstig.

„Maar liever niet als je gids.”

De toon W'aarop hij die woorden zei, week zoo af van zijn gewone manier van spreken, dat Dé opkeek en toen ze zijn oogen ontmoette, de hare verward neersloeg.

„Deetje,” zei oom Wim en zijn stem trilde. „Zou jij over een jaar of twee je huwelijksreis met mij naar Italië willen maken of vindt je oom Wim te oud?”

Dé bleef een tijdje sprakeloos zitten. Toen sloeg ze de lieve, donkere oogen naar hem op en zei:

„U te oud voor mij? Ik heb soms het gevoel

221