Casa Bianca

een plannetje maken om alles zoo goed mogelijk te schikken.”

„Wat is u lief,” zei Mevrouw Tervaart dankbaar. „’t Is zoo heerlijk met U te beraadslagen, dan ben ik volkomen gerust als de beslissing valt.” De beide dames gingen nu aan het beraadslagen en toen werd besloten, dat Jo zoolang moeder afwezig was, bij Mevrouw Cortelingen in huis zou komen, ’t Zou voor haar, als ze uit school kwam, een tè groot gemis zijn, als ze moeder niet vond.

„Dit was mijn grootste angst,” zei Mevrouw Tervaart. ,, Weet U, Ant begrijpt het kind niet zoo goed en mijn Jopie is zoo’n gevoelig kind, ik weet, dat ze zich zeer ongelukkig zou voelen, als ze uit school komende, haar plaatsje naast den divan niet kon innemen en honderd uit kon praten met moeder.

In Uw prettige omgeving, met al de lieve schoolvriendinnen, zal ’t haar veel lichter vallen, moeder zoo’n tijd te moeten missen. O, wat neemt U me met dat lieve aanbod een pak van ’t hart.”

„En nu mijnheer en Rob,” sprak mevrouw Cortelingen.

„O, daar heb ik minder zorg voor,” zei Mevrouw Tervaart. „Mijn man gaat juist een heel drukken tijd tegemoet, weken waarop hij pas laat thuis komt en vaak in stad het middagmaal gebruikt.

195