Casa Bianca

Een blij glimlachje vloog over het bleeke gelaat, toen ze Mevrouw Cortelingen zag. Deze ging naast haar zitten en nam zacht de magere hand van de zieke in de hare.

„Wel mevrouwtje, weer minder goed?” vroeg ze.

„’t Is weer veel minder met me,” klaagde mevrouw Tervaart. „Dokter Kooring is van meening, dat ik naar het Zuiden moet.”

„Dat is een uitstekend idee van hem,” zei Mevrouw Cortelingen opgewekt. Het eenige wat U hoog noodig heeft, is het warme, koesterende zonnetje en dat kunt u voorloopig niet hebben in ons kikkerlandje.”

„Dokter w^ril echter eerst Professor Sn. consulteer en. Zegt die ook, dat de eenige weg tot beterschap, het Zuiden is, dan zal ik wel moeten toegeven.”

„Maar lieve mevrouwtje, waarom zoudt U ook niet toegeven? Is ’t niet heerlijk, dat er iets is wat U Uwe gezondheid terug kan geven?” „Och, U weet niet, hoe vreeselijk ik het vind, weg te gaan van mijn man en de kinderen.” „Niet als u er steeds aan denkt, dat ze nu een gezonde vrouw en moeder terug krijgen. Daarvoor moet U alles opofferen.”

„En hoe moet ’t hier gaan? Ant is te oud, om voor alles te zorgen en ze zijn zoo gewend, dat moeder alle kleine dingen voor ze bezorgt.” „Piekert u daar over? Dan gaan we samen

194