Casa Bianca

terwijl haar bedroefde oogen Mevrouw smeekend aankeken.

„Ja kindje, dat denk ik heel stellig.”

„Wat is dat een droeve tijd de laatste weken,” zei Tine met een diepe zucht, „’t lijkt wel of er geen zonnetje meer mag schijnen.”

„Maar Tine,” lachte mevrouw, „is dat ons onbezorgde vlindertje? Laat dat zóó gauw de vleugeltjes hangen?”

„Tine heeft gelijk,” vond Willy. ,.’t Lijkt wel gedaan met ons vroolijk leventje.”

„Zeg, jullie doen erg je best om Jo een beetje op te fleuren,” zei Ada. „Er zal wel weer een zonnetje komen.”

„Dat mag ik hooren,” zei Mevrouw. „Nooit bij de pakken neerzitten, kinderen. Na regen komt zonneschijn en ’t is wel eens heel goed, dat ’t niet altijd pret en vreugde is, des temeer zullen jullie ’t op prijs stellen, als de donkere daagjes voorbij zijn en alles weer lichter is.” „Mevrouw,” zei Jo. „Moes vroeg of u vanavond nog even bij haar kwam, ze wilde u wat vragen.” „Graag kind,” zei Mevrouw, terwijl ze dadelijk opstond. „Blijf jij nog wat gezellig bij de meisjes zitten, dan ga ik een poosje bij moeder babbelen.”

En terwijl de meisjes in prettigen kout bij elkaar bleven zitten, ging Mevrouw vlug naar haar zieke buurvrouw, die ze bleek en lusteloos op den divan in de huiskamer vond liggen.

193

Casa Bianca 13.